Şirin bir köy okulunda doğdum.
Ben, öğrencilerimle büyüdüm.
Onlarla ağladım, onlarla güldüm.
Mezar taşıma yazın, öğretmen diye
İşte budur benim son ödülüm.
Yerin üstüne baktım, uykuya dalmışlar;
Altına baktım, çürüyüp toprak olmuşlar.
Yokluk ovasında başka ne var ki zaten:
Daha gelmemişler var, gelip gitmişler var.
Her gün biri çıkar, başlar, benim ben demeye,
Altınları, gümüşleriyle övünmeye.
Tam işleri dilediği düzene girer,
Ecel çıkıverir pusudan: Benim ben, diye.