“Bir adam tanıdım, kafasız bir kadına yaşamının yirmi yılını verdi. Her şeyi feda etti ona; dostlarını, emeğini, dürüstlüğünü bile. Ama bir akşam, kadını hiç sevmemiş olduğunu anladı. Canı sıkılıyordu, hepsi bu. İnsanların çoğu gibi canı sıkılıyordu.”
“Senelerden beri hiç kimseye tek bir kelime söylemedim. Halbuki konuşmaya ne kadar muhtacım. Her şeyi içinde boğmaya mecbur olmak, diri diri mezara kapanmaktan başka nedir?”
“Şu anda hiç kimseye, hiçbir şeye ihtiyacım olmadığını anlıyorum. Anlıyor musun? Hiçbir şeye. Kimsenin, hiç kimsenin ne yardımına, ne ilgisine ihtiyacım var. Ben, yapayalnızım.”