Sonra neden sevinçler değil de acılar gidip gidip geçmişten karşılık bulur kendine? Ve neden insan, ne kadar acı geçerse geçsin, çocukluğunu okşar durur yaşlandıkça? Geceyi seyrede seyrede öğrendim ki ışık insanın içinde yanmıyorsa yüzüne vurmuyor.
aslında buydu beni geliştiren,aşksızlık!..
aşksızlık büyütür beni
yeni bir aşka doğru ve
öyle sanıyorum ancak birkaç yıl sürer
insanın sebepli umutsuzluğu
.....
Zayıflık en büyük kışkırtıcıdır bilmiyor musun, dedi kadın; tek tek yarattığımız kalabalık denen o canavarın mı, yoksa hep geri çekilen senin zayıflığın mı, kim bilir?