Bahadır ÜZEN
@Bahadirruzen
Herkese merhaba. Kitap okumayı, dizi-film seyretmeyi, hayal kurmayı ve yazmayı çok seviyorum. Burada bunların bir kısmını kendi ilkelerime bağlı kalarak paylaşıyorum.
Yalnızlığın ve rutinin mürekkeple buluşması...Edebiyat
Kitabın çok ilginç bir havası vardı. Öyle çok ilginç bir kurgu, sıradaşı ya da heyecanlı olaylar falan yok. Hatta olay yok. Durumlar var. Hisler. Düşler, ihtimaller, sorular, korkular, umutsuzluklar var.
Yusuf Atılgan'ın kendi kendine düşündüklerine tanıklık ediyoruz bir şekilde. İçini boşaltmak, aklındakini hafifletmek için yazmış, iyi ki de yazmış, iyi ki de biz onun bilinçakışından biraz da olsa haberdar olmuşuz.
Okuduktan sonra nedense hep aklımda bir şarkıdan şu sözler canlandı:
"Ömrümün sonbaharında
Hala kalem tutacak bir parça gücüm kaldı
Ömrümün sonbaharında
Hala yazıp çizecek
Birkaç satırım kaldı."
Günlük yaşamda aklımızdan geçenleri bizim kendimize bile ifade edemediğimiz bir gerçeklik ile anlatmış.
Hayattan bir beklentisi olmayan Zebercet isimli Anayurt Oteli'nin sahibi ve yanında temizlik öteberi yapan bir hizmetlinin yaklaşık 10-15 gün içinde yaşadıklarına sanki bir Nuri Bilge Ceylan filmi izliyormuşçasına, uzun metrajların gizliden gizliden içinde barındırdığı o melankoli ve yalnızlık ile beraber bakıyoruz. Son, bildiğimiz son. Muhtemel sonumuz. Hayallerini kurup bazen vazgeçtiğimiz bazen başardığımız son. Sonsuzluğun başlangıcı.
Zebercet soğuk ve ilginç bir karakter olduğu için kendisine çok yakın hissedememiştim kendimi. Çünkü pek bir ortak paydamiz, bizi birbirimize bağlayan duygular yoktu. Taa ki kitabın sonlarına doğru bu fikrim değişinceye kadar...
Okurken çok şaşırsam da o kısmı okuduktan sonra geride kalan bölümleri daha iyi anladım ve anlamlandirdim aslında.
Böylece hem zebercet'e hem de Yusuf Atılgan'a karşı içimde bir yakınlık ve sevgi duydum.
Bir sonraki kitabını, 
Aylak Adam'ı okumayı merakla ve heyecanla bekliyorum.
Aylak Adam'ı okumayı merakla ve heyecanla bekliyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnsanın kendine sorduğu soruları, aslında mişima'nın kendi kendine sorduğu soruların yanıtlarını, çoğunlukla yanıtlanamayışlarını, tanımlanamayan bazı duyguları, çok net biçimde belli olan hisleri, endişeleri, farklılıkları bir çırpıda okuyup bitirdim. Uzun zamandan beri bir kitabı okumak bu kadar doygunluk ve mutluluk vermemişti. Nitelik bakımından oldukça yüksek bir eser ve çevirisi orijinalini asla aratmıyor. Hakikaten müthiş. Bir kaç saat içinde okuyup bitirdim.
Bazı bildik şeylere rastladım bazı yeni şeyler öğrendim ve düşündüm.
Ergenlik çağına girmiş bir Japon gencinin kendiyle hesaplaşmasını, kendini tanıma sürecini okudum. Kimlik bunalımlarına, ucu bucağı gelmez düşüncelere, bunaltıcı sorulara şahit oldum.
Gerçekten çok beğendim. Çok etkilendim. Bazı yerlerde durdum ve uzuuuun uzun düşündüm. Gerçekten düşünmeye ihtiyacım olduğunu düşündüm. Düşünmemeyi düşündüğüm zamanları düşündüm. Düşündükten sonra düşünmekten korktuğum ve nefret ettiğim zamanları düşündüm. Bazı kitaplar hakkında abartısız 3-4 sayfa yazmak istiyorum. Bazı kitaplar hakkında ise okuduklarımı ve okurken bende karşılık bulanları asla buraya yansıtamayacağımı bildiğim için üç beş şey yazıp geçmek istiyorum.
Son olarak bu duyguyu en bariz biçimde 
Ömür İklim Demir 'in 
Kum Tefrikaları kitabında hissetmiştim. Tekrar anımsamış, yaşamış oldum.
İyi ki böyle bir kitap var dedim.
İyi ki böyle bir insan var olmuş dedim.
İyi ki böyle bir çevirmen bunu çevirmiş dedim.
'Keşke'lerimin ve 'iyi ki'lerimin arasında mekik dokuduğum güzel ve nitelikli bir okuma süreci yaşadım kısacası.
Ömür İklim Demir 'in Kum Tefrikaları kitabında hissetmiştim. Tekrar anımsamış, yaşamış oldum.
İyi ki böyle bir kitap var dedim.
İyi ki böyle bir insan var olmuş dedim.
İyi ki böyle bir çevirmen bunu çevirmiş dedim.
'Keşke'lerimin ve 'iyi ki'lerimin arasında mekik dokuduğum güzel ve nitelikli bir okuma süreci yaşadım kısacası.
OKUDUĞUM EN İYİ KİTAPEdebiyat
Kitabı okudum bitirdim, biraz önce ileti paylaştım ve söyledim: hayatımda okuduğum en iyi iki kitaptan biriydi, belki de birincisiydi. Emin olamıyorum çünkü diğer kitap İnce Memed.
Kurgu yönünden çok daha iyiydi diyebilirim. Belki laubalilik yaparım, hadsizlik yaparım ve bu kitabın yanında İnce Memed kurgusu solda sıfır kalmış da diyebilirim. Terbiyesizce ve şaibeli olur ama içimden geleni söylemiş olurum.
İçeriği hakkında bir şeyler falan anlatamayacağım çünkü anlatmaya kalkarsam dar kelime lügatımdan dışarı çıkıp kitabın hak ettiği şekilde ifade edemeyeceğim hislerimi.
Burada yaptığım çoğu içerik yorumunu yarın bir gün unutma ihtimaline karşı yapıyordum ama bu kitapta unutma riskini göze alıyorum, hatta unutup baştan okumak istiyorum. O yüzden dediğim gibi içeriğine yönelik bir yorum yapmayacağım...
Unutursam yeniden okuyacağım. İyi ki okumuşum be! İyi ki okumuşum! Saatler su gibi akıp geçti, ağzım açık kaldı, boşluğa düştüm, Türk edebiyatı romanlarının çıtasını arşa taşımış Ömür İklim Demir.. Helal olsun
Taa ki kitabın ilk 100 sayfasını tamamlayana kadar. Bu 100 sayfa boyunca çok düşündüm. Kitap Yavuz Sultan
Selim ve Şah ismail arasında gerceklesen "ÇaldıranSavaşı"'na odaklanıyor. Tarihimizde tartisilmayan bir
konu yok fakat bu konu hep alevi Sünni çatışmalarının merkezi olmuştur. Kimi Şah, kimi Sultan' tutar. Ben ilk
başta yazarın taraflı olduğu hissine kapıldım fakat sonrasında fark ettim o ne yüceltiyor ne yeriyor. Farklı
karakterlerin ağzından olması gerektiği gibi anlatiyor. Uzun zaman sonra günde ilk kez 200 sayfayı geçtim bir
günde. Gerisi de hemen geldi, kısa sürede bitirdim. Hiç tereddüt etmeden söyleyebilirim hayatımda
okuduğum en iyi tarihi kurgu romanlarda ilk 3e girecek nitelikteydi.
Aşk, politika, entrika, din... divan edebiyatı etkisiyle hepsi bir arada, 1500'1ü yılları gözünüzün önüne sanki siz
yaşamişçasina serecek güçlü bir anlatımla
serpiştirilmiş. Bitsin istemedim hiç. Bitince o dünyadan, saraylardan, savaş meydanlarından çiktiğım için ne
kadar üzüldüm! Hadım gerçeği, imkansız aşklar ve toplumsal statünün sebebiyet verdiği acımasızlıklar çok
etkiledi beni. Şimdi düşüncelerim evrim geçirdi. İskender Pala artık antipati duymadığım bir yazar. Politik görüşlerine asla katılamam. Kendisi de kitapta iktidar
etkisiyle karakter değiştiren çevreleri eleştirirken keşke günümüzle mukayese edebilseydi. Tek söyleyeceğim bu
olurdu. 10/10 veriyorum. Altinı çizdiğim onlarca cümleyi
paylasmayacagim. Mutlaka okuyun ve kendiniz çizin.
#iskenderpala #çaldıran #alevi #sünni #yalaka
#edebiyat #kitapyorumu #od #şahvesultan
yine bir İskender Pala kitabı, yine hayranlık... yine etkisinden uzunca bir süre çıkılamayacak kurgu dünyası...
ben insanın dünya görüşü farklı olmasına rağmen bir yazarın anlatı dünyasına hayran olabileceğine İskender Pala sayesinde ikna oldum sanırım. İskender Pala okumalarını daha çok Osmanlı tarihi ile ilgili eksiklerimi üniversite sınavına hazırlık sürecinde olduğum şu zamanda olabildiğince kapatmak için de okuyorum doğrusu. ama gerçekten çok iyi geliyor, bunu da inkar edemem.
kitap lale devrinde, III. Ahmet devrinde yaşanan aşk ve cinayet hikayesini konu ediniyor. bu aşk öyle bir aşk ki leyla ile mecnun u andırıyor. merak uyandırıcı bir başlangıç ile başlıyorsunuz bu yolculuğa. üst-kurmaca mantığıyla ilerlemeye başlayan olaylar dizisinin başını günümüzde yaşayan bir divan edebiyatı hayranını bir beyefendinin, I. kişi ağzıyla yazdığı macera çekiyor.
bu kişi(muhtemelen İskender Pala'nın kendisi, değilse bile sanırım okuyan herkesin aklına ilk o gelmiştir.) bir sahaftaki mezat'a katılıyor, oldukça eski ve talebi olmayan bir kitabı satın alıyor, okumaya başlıyor, isimsiz imzayla yazılmış bir önsözden sonra bizlerle paylaşıyor okuduklarını.
gerdek gecesinin sabahında yanındaki karısını ölü olarak bulan, sonra onu öldürmek suçuyla yargılanan, sultan III. Ahmet'in varlığından Damat İbrahim Paşa ve kendisi dışında kimsenin haberinin olmadığı şehzade Ahmet... yargılamanın sonucunda işkenceler, ve suya düşerek kaybolmakla başlayan yeni bir hayat.
sevdiğine kavuşamadığı için tımarhaneye konulan Yusuf. nam-ı diğer Topaç Yeye...
yolları kesişir, ünlü lale yetiştiricisi Hafız Çelebi ile birleşen maceraları ve daha nicesi.
insanı gün geçtikçe mutsuz eden ve bunaltan şu dünyada ve şu ülkede birkaç günlüğüne de olsa bana o kadar iyi geldi ve beni kendi dünyasının içine çekerek
