Spoiler vardır!
“Dijital panoptikonun sakinleriyse canlı bir iletişime girer ve kendi arzularıyla her şeylerini açık ederler.”
Kitap çeşitli toplum biçimlerinin incelendiği dokuz bölümden oluşuyor: Olumluluk Toplumu, Teşhircilik Toplumu, Apaçıklık Toplumu, Porno Toplumu, İvme Toplumu, Teklifsizlik Toplumu, Enformasyon Toplumu, İfşa Toplumu ve Kontrol Toplumu. Bu dokuz bölüm adeta birbirlerini gerektiren ve devam eden süreçte hepsi kontrol toplumunun bir ögesi görüntüsünü sunmaktadır. İncelemede de her paragraf ayrımı her toplumu ayrı olarak inceleyen kitap alıntıları ve kendi fikirlerimden oluşmaktadır. Çağımızın en büyük hastalıklarından biri olan her şeyi olumlama ve ardından bunun bir ur haline dönüşerek kendi şiddetini oluşturması kitaba sirayet etmiş durumdadır. “Şiddetin Topolojisi” kitabında bu şiddeti ve olumlamanın ur haline dönmesini açıklayan Byung-Chul Han bu kitabında ilk kitabındaki bilgilere sert bir şekilde ihtiyaç duyurmayan bir anlatıma sahip olmasına rağmen ilk kitabı okumak tabii ki de bir artı sağlamaktadır. Çağın hastalıklarını kendi çağının içerisinde tanımlayarak baykuşun gündüz öttüğünü de gösteren Chul-Han bu kitabında teşhirciliği en açık biçimiyle yüzümüze çarpmaktadır.
“Şeffaflık toplumu aynının cehennemidir…Hizaya getirmenin yeni adı: Şeffaflık.” Şeffaflık toplumu bir olumlamayı beraberinde getiren, ötekini kaldırdıktan sonra oluşan boşluğu enformasyonla doldurmaya çalışan ve hiper-iletişim ve hiper-enformasyonu oluşturmak için her şeyi aynılaştıran bir bir cehennemdir. Kültürler ve dile yerleşik olan ifadeler dışlanır, böylece herkes ve her şey birbirine benzer. İnsanın içinde dahi olan gizliliği bir şeffaflık isteği -ilerleyen zamanlarda etik bir sorumluluk olarak kontrol toplumunu oluşturan Rousseou’nun bir ödevi olmaktadır- doğrultusunda