Berceste
@Berceste06
4093 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
“Kim, hiç değilse bir kerecik olsun, bir günbatımında dolaşırken ya da geçmişinde kalan bir günü kafasında şekillendirmeye çalışırken sonsuz bir şeyler yitirdiğini düşünmemiştir ki.”
Sayfa 78 - İletişim Yayınları
Reklam
“Bir kişi öldüğünde mekanı dolduran olayların son bulması bizi şaşırtabilir, ama her ölümle birlikte bir şey ya da sayısız şeyler ölür…”
Sayfa 70 - İletişim Yayınları
“Cesaret dayanma meselesi; kimileri daha çok kimileri daha az dayanır, ama sonunda herkes gevşer.”
Sayfa 64 - İletişim Yayınları
Puan vermedi·167 syf.·
2026 109. kitabı
“Hepimizi aynı patikaya hapseden ve bizi tutsaklar gibi sevk eden toz bulutunun kasveti içinde birbirimize sokularak güneş altında öbeklenmiş bir tırtıl sürüsü gibiydik.”
Pedro Paramo ’dan sonra Juan Rulfo’nun 
Ova Alev Alev kitabıyla buluşuyor olmak aynı karanlık ikliminde dünyanın daha da çıplak ve daha sert tarafına geçmek gibi hissettiriyor.
Buradaki hikayelerinde de yine ne büyük kalabalıkları etkilemek için ne de anlaşılması güç bir anlatı kurup mesafe yaratmak için yazıyor. Yoksulluğun, kuraklığın, ölümün ve insanın içine çöken sessizliğin dilini bulmaya çalışıyor.
Kitabındaki köyleri ve insanları Rulfo’nun dünyasında ova, rüzgar, susuzluk, yoksulluk ve terk edilmişlik neredeyse başlı başına bir karaktere dönüşüyor. Özellikle Bize Toprak Verdiler ve Luvina öykülerini çok beğendim , yaşanılan yer insanın kaderini belirleyen ağır bir boşluk gibi hissediliyor.
Bir cinayet, bir göç, bir kayıp, bir yoksulluk hali ya da aile içindeki kırılmalar anlatılıyor ama asıl etkiyi o hayatların içten içe çürümesi bırakıyor.
Pedro Páramo’da daha açık gösterdiği ölüm, hayalet ve yankı duygusu bu kitapta da kendini hissettiriyor. Yaşayanlarla ölüler arasındaki çizgi her zaman açık açık silinmese de, birçok karakter daha hayattayken eksilmiş, gölgelenmiş ve sanki çoktan dünyanın dışına itilmiş gibi veriyor bir hikaye kitabından çok parçalanmış hayatların iç içe geçtiği tek bir büyük yalnızlık tablosu gibi.
Hikayelerinde insanın yalnızca yaşadıklarıyla değil, katlandıklarıyla da biçimlendiğini göstermesiyle Rulfo yoksulluğu, suçu, suskunluğu ve kaybı toplumsal bir gerçeklik olarak ve insan ruhunu içten içe kemiren bir kader gibi kuruyor. Ova Alev Alev, Juan Rulfo’nun dünyasına girmek için keyifle okunacaktır. Kitapla kalın.
Pedro Paramo ’dan sonra Juan Rulfo’nun Ova Alev Alev kitabıyla buluşuyor olmak aynı karanlık ikliminde dünyanın daha da çıplak ve daha sert tarafına geçmek gibi hissettiriyor.
Buradaki hikayelerinde de yine ne büyük kalabalıkları etkilemek için ne de anlaşılması güç bir anlatı kurup mesafe yaratmak için yazıyor. Yoksulluğun, kuraklığın, ölümün ve insanın içine çöken sessizliğin dilini bulmaya çalışıyor.
Kitabındaki köyleri ve insanları Rulfo’nun dünyasında ova, rüzgar, susuzluk, yoksulluk ve terk edilmişlik neredeyse başlı başına bir karaktere dönüşüyor. Özellikle Bize Toprak Verdiler ve Luvina öykülerini çok beğendim , yaşanılan yer insanın kaderini belirleyen ağır bir boşluk gibi hissediliyor.
Bir cinayet, bir göç, bir kayıp, bir yoksulluk hali ya da aile içindeki kırılmalar anlatılıyor ama asıl etkiyi o hayatların içten içe çürümesi bırakıyor.
Pedro Páramo’da daha açık gösterdiği ölüm, hayalet ve yankı duygusu bu kitapta da kendini hissettiriyor. Yaşayanlarla ölüler arasındaki çizgi her zaman açık açık silinmese de, birçok karakter daha hayattayken eksilmiş, gölgelenmiş ve sanki çoktan dünyanın dışına itilmiş gibi veriyor bir hikaye kitabından çok parçalanmış hayatların iç içe geçtiği tek bir büyük yalnızlık tablosu gibi.
Hikayelerinde insanın yalnızca yaşadıklarıyla değil, katlandıklarıyla da biçimlendiğini göstermesiyle Rulfo yoksulluğu, suçu, suskunluğu ve kaybı toplumsal bir gerçeklik olarak ve insan ruhunu içten içe kemiren bir kader gibi kuruyor. Ova Alev Alev, Juan Rulfo’nun dünyasına girmek için keyifle okunacaktır. Kitapla kalın.