Nabizade Nazım - Zehra Okur İncelemesi1000Kitap
"Kıskançlık, insanın içini kemiren, ruhunu eriten öyle bir ateştir ki, düştüğü kalbi küle çevirmeden asla sönmez."
"Makri köyünde, istasyon civarındaki bir hanede Sırrıcemal hanım adında birisi kendisini evin sarnıcına atarak intihar etti."
İlk psikolojik roman denemesi olan bu klasiği dürüstçe özetlemek gerekirse:
Zehra: Sevdiğini kıskanmak normaldir ama Zehra işi abartıp tamamen paranoyak olmuş, hiç hoşuma gitmedi.
Suphi: Eşine destek olmak yerine çözümü aldatmakta bulup felaketi başlatan asıl kişi. Eğitimli, zengin halinden sonra rüzgarda savrulup karakterini tamamen kaybetmesi çok uyumsuzdu. Keşke pişmanlık dolu, olgunlaşan bir hayatı olsaydı.
Yazar karakterlerin ders çıkarmasına izin vermeden herkesi peş peşe öldürmüş. Bir yerden sonra olaylar o kadar üst üste ve trajik gelişiyor ki, roman adeta eski Hint dizilerine dönüyor!
Sonuçta intikam hırsının bedelini masum bir bebek ve sırf bir adama güvendiği için sarnıca atlayıp intihar eden Sırrıcemal ödedi. Dramı yüksek ama edebiyat tarihimiz için okunması gereken bir eser.
Sayfa 75
Reklam
Defterimden Notlar: 72. KoğuşDuygu ve Düşünce
Kaptan’ın o kısa süren 'krallığından' geriye sadece soğuk bir koğuş ve ağır anılar kalıyor. 72. Koğuş bence sadece bir hapishane hikayesi değil; insanın umuda tutunurken nasıl parça parça eksildiğinin hikayesi. Hafıza bazen gerçekten en ağır ceza...
"Her yara kitap ayracı gibi durur hayatımızda. 'Nerede kalmıştık?' deriz, devam ederiz."
"Güçlü bir hafıza ağır bir cezadır. Ve işin kötüsü, iyi anları nadiren, kötü anıları sıklıkla hatırlatır."
Başkası değil, sen
“Ertelenen umutlar kalbe zarar verir.”
“Gerçekten iyi bir şey yapmak için, insan yaptığı işi sevmelidir.”
“Diğerleri gibi olmayacaksam, en azından kendim olurum. Kendim olmak için elimden geleni yaparım.”
İç Dünyanın YansımalarıAlıntı
Yeni Dünya — Sabahattin Ali
“Ne içimdeki sokaklara sığabildim, ne de dışarıdaki dünyaya...”
“Dünyada kendisi için hiçbir şeyi olmayan bir insanın bile başkalarına yardım edecek bir şeyi vardır. Hiç olmazsa bir tek sözü...”
“Bütün insanlar gibi, ıstıraba karşı zayıf olan bir insandım; aciz ve korkudan mürekkep bir insanım...”
Bu satırlarda insanın iç dünyasındaki yalnızlık ve dünyaya sığamama hissi çok güçlü bir şekilde hissediliyor. Sabahattin Ali, insanın hem kendisiyle hem de çevresiyle olan sessiz mücadelesini birkaç cümlede ustaca anlatıyor.
Kimim Ben?Alıntı
“Öyle ya, insanın ruhuna süzülüp içinden neler geçtiğini anlayamazsınız ki!”
“Belki de kim olduğumu, neyin nesi olduğumu ben de bilmiyorum?”
“Bence düşüncelerini, duygularını ve izlenimlerini başkalarıyla paylaşmak, dünyanın en büyük esenlik ve mutlulukları dan biridir.”
