Kevseratik
@Biavuchuzur
32 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
mektup şeklinde yazılan eserlerin, yazmaya dair hem cesaretli hem de iddialı bir yaklaşım olduğunu düşünüyorum. okurken yazarı görebiliyorum. kitabın bir cümlesinde öylece yolu takip ettim diyor. bu eser de onun yolunu takip etmemiz için güzel bir başlangıç. klasik rus edebiyatı sefaleti için de iki insanın birbirine karşı hissettiklerini olduğu gibi ifade edişleri, hitapları, hisleri… makar devuşkin'in hayatta kalma sebebi duyduğu aşktı. sonunu ucu açık bırakmış olduğunu düşünsem de güzel bir hikayeydi.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
john the savage karakteri tarafından söylenen bu alıntı, rahatlığa ve uyumluluğa her şeyin üzerinde değer veren bir toplumda gerçek mutluluk ve tatminin bulunamayacağına işaret eder. bunun yerine, john, insanların gerçekten yaşamak için tehlike, özgürlük ve günah dahil olmak üzere çok çeşitli duygu ve deneyimleri yaşama fırsatına ihtiyaçları olduğunu savunuyor.
bu alıntı, rahat ve kolay bir yaşam arayışının nihayetinde boş ve tatmin edici olmayabileceğini, gerçek anlam ve amacın ancak çevremizdeki dünyanın zorluklarını ve risklerini kucaklayarak bulunabileceğini söylüyor bize. 
Cesur Yeni Dünya 2022 de okundu
Cesur Yeni Dünya 2022 de okundu
Edebiyatİnceleme
ruhsal tahlillerinin inanılmaz başarılı olduğunu düşündüğüm roman. birçok insan kendinden bir şey bulmuştur diye düşünüyorum. her birimiz, bazı yönlerimiz ile toplum için kabul edilen değerlere göre biraz “yabancıyız”
karakterin fiziksel ihtiyaç ve o anki hislerinin, genel ruh halinin üzerine çıkmasına ve buna değinilmesine bayıldım.
yaşanacak bir olay veya acı varsa, bunu yaşamak ve aradan çıkarmak isteyişi ve buna yaklaşım tarzını kendimle çok özdeşleştirdim.
toplumun kendisi gibi olmayanlara, olaylara genel geçer tepkiler vermeyenlere karşı tutumunu da harika işliyor. o yargılayıcı, aşağılayıcı, suçlayıcı tepkilere karşı yapılan eleştiri, bu günlerde okununca çok daha güncel bir göndermeye dönüyor. 
Albert Camus
Albert Camusne japon edebiyatına ne de japon kültürüne hakim olmayan; ancak içe dönüşleri, melankoliyi; toplumdan, insandan ve kendinden uzaklaşmayı konu alan kitaplar hakkında hatırı sayılır derecede okumuş biri olarak beğenmediğim kitap. nasıl ifade edilir bilmiyorum, olmamış ama eksik değil fazla. uzun uzun düşündüm neden beğenmedim diye, fazla çünkü. her şey fazla, oraya ait değilmiş gibi yazılmış/kurgulanmış. kitabın otobiyografik tarzda yazılmış bir eser olduğunu göz önüne almakla birlikte, ne anlatı ne de akış edebi zevk vermekten çok uzak. sahneler, eylemler bir neden-sonuçla çerçevelenmiyor; olay anlatısını önemsemeyip karakterin (yazarın) içine baktığımızda ise, nedeni ve sonucu belli olmayan, toz bulutu gibi kararsız bir biçimde uçuşan bir salt bir melankoliden başka bir şey görmüyoruz. bu melankoli ise benim görüşüme göre nedeni yahut sonucu açıklanmamış; hatta bizzat neliğinin bile sınırları belli olmayan bir balon gibi sunulmuş. sunulmuş diyorum zira yazar bunları yaşamış, üçü başarısız olmakla birlikte 4 kez intihar etmiş ve nihayetinde mutlu sona ulaşmış. ancak bu anlatının daha iyi örnekleri var, benim içime çöreklenmekten, içimi karartmaktan ve bunaltmaktan ziyade (ki kitaptan beklediğimiz buydu belki de), yazarın tam olarak neden acı çektiğine, bu melankolinin kaynağına ulaşamadım. ha, adam intihar etmiş dana, ulaşmayıver denirse anlarım ancak biz buna edebi edebi şaheser demeyelim o halde de, veda mektubu diyelim.
