Erhan Bener, bu kitabı 18 yaşında kaleme almış 1948 falan sanırım, bir yıl emek vermiş, dönemindeki edebiyat öğretmeni Bener'in bu kitabı yazdığına inanmamış, Bener de sevmemiş zaten ama diğer kitaplarına yaptığı gibi yırtıp atmamış, mis gibi karakterleri var, İzzet, Halit, Adnan, Sacide, Halit'in eşi Zehra, onun sevgilisi Ferit. Diyaloglardan örülü bir kurgu ekseni kurmuş yazar kendine, sık sık vecizeler, yazarlara ait alıntılar kitabın merkezinde yer alıyor. O kadar çok alıntı eklemiş ki bu yazarın, ki o yaşlarda çok normal özgüvensiz oluşu, bu hissi bende sempati duygusu oluşturdu, bırakmaması, devam etmesi, ilerlemesi, kararlı duruşu inanılmaz bir saygı uyandırdı içimde. Oğlu Yiğit Bener'in bu kitabı tozlu raflar arasından çıkarıp yayınlatma uğraşı çok değerli, çokta iyi yapmış, emeğine, yüreğine, gönlüne sağlık. Kitabı abisi Vus'at Bener'e adamış sonrasında bunun piyesini kaleme almış üstad bu piyesi de Erhan Bener'e adayarak aralarındaki bağın ne denli derin olduğunu anlamak için bir an önce onu da okumak istiyorum. Cağnım Benerler. 🪻