Bilge aslan
@Bilgegocli
15 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Sürüden ayrılanın kolayca alay konusu olduğu bir toplumda, sürüden ayrılmayı göze almış yazarın kırılmasından doğal ne olabilir? Bu toplumu bu kadar dar görüşlü, bu kadar iki yüzlü, bu kadar vurdumduymaz yaptıkları için hangimiz “onlar” a kızmıyoruz ki?
Hikmet’in dediği gibi “ gerçek başkalarının bize uygulamaya çalıştığı tatsız bir ölçü” yse eğer, bu tatsız ölçüyü bir süreliğine askıya alabildikleri için, ölçünün beki bir gün sahiden geçersiz olabileceği daha özgür bir dünyayı haber verirler.
Ben ezeli bir mağdurum, coğrafi kader, siyasi kader, biyolojik kader… Anlaşılmadım, anlaşılmadım, anlaşılmadım… Hayatım bir bozgunlar silsilesi. Hiçbir kavgam zaferle taçlanmadı. Ben ezeli bir mağlubum.
Dostoyevski zaten romanın sonunda okurunu şu soruyla baş başa bırakmaz mı: Stavrogin geçmişinde işlediği iğrenç suçları gerçekten bağışlanmak istediği için mi itiraf eder, yoksa iğrençliğe bile hükmedecek kadar duygusuz olabildiğini kanıtlamak için mi? Suçluluğun verdiği acıyı hafifletmek için mi yazmıştır itirafları, yoksa muhteşem kayıtsızlığını bir gösteriye dönüştürmek için mi?