Sanki sadece ben yaşıyorum zannedersin
Kömür kokan ıslak kaldırımlarda yürürken
Belki de haklısındır
Havadaki bulutsundur artık
Hiç sabahı olmayan gecede
Umutları bırakırsın
Yarınlar seni sana verecektir
Kalbini tamamen açtığında...
Onlarda ancak zamanın,gelmiş geçmiş şeylere verebileceği bir azamet ve güzellik vardı. Ben o zaman çocuktum, insanları yaşlarına göre hep babalarım,analarım,kardeşlerim sayardım. Kendimi dünyada bir sığıntı,bir çile çekici değil,beklenen bir misafir, dünyayı da cennet sanırdım.
Ne yapacağımı, bu halin beni nereye götüreceğini sorma, bende artık kuvvet yok, akıl yok, düşünce yok, yalnız aşk var. Mavzer kurşunu gibi çarptığını yere seren bir aşk...