Şu hakikati kendi hayatım bana öğretti: İnsanoğlu insanoğlunun cehennemidir. Bizi öldürecek belki yüzlerce hastalık, yüzlerce vaziyet vardır. Fakat başkasının yerini hiçbiri alamaz.
Zavallı köy çocuğu! Sen, iki üvey ananın yavrususun. Biri demin seni döven anandır, öbürü de seni her gün döven yurdundur. İkisinin acısı arasında, böyle kavrulup gitmişsin.
'Zenginlik ve özgürlük devlete baş kaldırmaya, hor bakmaya götürur. Özgür ve zengin adam haksızlığa, zorbalığa kolay katlanamaz.'
'Yoksulluk ve açlık yürekleri çökertir, ruhları köreltir, insanları aci çekmeye, köle olarak yaşamaya alıştırır: Öylesine ezer ki onları, boyunduruklarını sarsmaya gücleri kalmaz.'
Şimdi sıra bağışlamada. Şimdi beni bağışlamakla uğraşma.Daha önemli şeyler var. Örneğin: Diğerlerini koru,eğer güvenlikteyseler. Çok fazla acı çekmelerine izin verme. Ölmeleri gerekiyorsa, ölümleri çabuk olsun. Onlar için bir cennet bile sağlayabilirsin. Cennet için sana ihtiyacımız var. Cehennemi kendi başımıza da yapabiliyoruz.