Varlığın birlenmesi demek her şeyi Bir görmek, her şeyi Bir'den görmektir.
Bu ise kendini bilmekle yani kendi hakikatinle yüz yüze gelmekle, kendi hakikatinle buluşup onu ele geçirmekle mümkündür.
İnsan nefsini bildiğinde, kendi derunî özüne yani varlığın merkezine eriştiğinde Rabbine ilişkin bilgiyi edinir, Rabbini bilir.
Gerçek varlığın yalnız Cenâb-ı Hakk'a ait olduğunu,
O'nun dışında kesinlikle hiç bir şeyin var olmadığını, 'aşk'ın birliği içinde kavrar. Ölmeden önce ölür!
İnsanın varlığının ödünç olduğuna ilişkin Es'ad Erbîlî şunları söylemektedir:
Bir kimse kendi varlığının Allah tarafından kendisine ödünç olarak verildiğini bilmedikçe gerçekte vâcibu'l-vücûdu tevhîd etmiş olamaz.
Ve böylece küçük
şirklerden de kurtulamaz. "
Senin kendinde varlık görmen, diğer hiçbir günahla ölçülemeyecek kadar büyük bir günahtır" buyurulmuştur