İnsanlık diyorum Asaf, insanlar fazla kirlenmiş…
Hergün, hergün ki baktığım aynamı
Gözümden çiğ olup akıttığım yaşları
Beraberinde, sandığım ve yanıldığım hayatımdaki değerli taşları hayatımdan siliyorum.
Yetmezmiş gibi, her gece ıslanan gözlerimi gizlice ay ışığına kurusunlar diye seriyorum.
Tozlanan raflar..
Pas tutmuş yürekler..
Her köşede lekesi kalmış küf kokan emekler.
Uluorta konuşmaya dahi utanıyorum artık.
Uluorta konuşmaya dahi utanıyorum!
Konuşursam ağzım, hatta şiir kokan sözlerim dahi
Bu kalabalık dağınıklıkta kirlenecekler!
Asaf, insanlar beni salaş giyinişimden görüp bilecekler.
Üstüme bir kaç beden büyük gelen bu yaşamla yürürken elbet paçalarım çamura girecek,
Yaşım yaşamımdan çabuk eskiyecek.
Olsun öyle yada böyle, ne de olsa eskiyecekler.
Ne de olsa siyah giyiniyor
Gönül pencereme bile kapkara perdeler asıyor
Sisler içine doğan aldatıcı bir güneşden kaçıyorum
Çünkü biliyorum ki, beyazımsı ve açık tonlu renkler
Siyah beyaz ayırt etmeden yıkanan günlerde
Durmadan yağmur yağan bu göklerde
Bir gün solup, grinin birer tonu haline gelecekler…
|Mehmet Can 🖋️ Hafız Derler
... insanların kendini dayattığı bir dünyadansın.
Düşüncelerin dayatıldığı bir dünya. Ve bedenin. Dayatma için savaş yapılan bir dünya. Benim dünyam değil bu.