Muharrem Can ARICAN
@CanArcan
Ameliyat masasına kendimi yatırdım. Kitapla,kalemle,sözle,düşünceyle kendimi ameliyat etmeye başladım. Masadan kalktığımda nasıl birisi olacağımı merak ediyorum.. TİMŞEL..
Şu anda okuduğu kitap
Büyükanne doğru yaptığımı söyledi çünkü iyi bir şeyle karşılaştığın zaman,yapman gereken ilk şey bulabildiğin insanla onu paylaşmaktır;bu şekilde iyilik öyle bir yayılır ki nereye gittiğini bilemezsiniz. Ki bu da doğrudur.
Herkese merhaba arkadaşlar. Bugün karşınıza yine bir Cengiz Aytmatov eseri ile geldim. “Cemile”
Kitapta, kitaba ismini de veren Cemile adın da genç ve güzel bir kadının,kocasının ikinci dünya savaşına gitmesi ile başından geçen olayları anlatıyor. Kitap sadece 80 sayfa ama baya bir etkileyici.
Bu yorumumda biraz spoiler vermek zorundayım çünkü kitaba çok doluyum. Benim gibi düşünen arkadaşların sayısının hiçte az olmadığı kanısındayım. Cemile kocasının askerden dönmesini beklerken köylerine gelen Danyar adında bir adama aşık oluyor ve kocası gelmeden onunla birlikte köyden kaçıyor. Kitabın sonunu direkt söyledim çünkü Cemile’nin böyle bir şey yapmasının hiçbir izahı bende bulunmuyor. Şimdi sizlere onu açıklayacağım. Cemile kocası ile severek evleniyor. Her ne kadar deli dolu da olsa, hal ve hareketleri bazen fevri de olsa evde kaynanası ve kaynatası hep Cemile’nin arkasında duruyor,onu yadırgamıyorlar ve zamanla daha olgun olacağını düşünüyorlar. Hatta oğulları askere gittiğinde yine Cemile’yi sıkmıyorlar ve tek isteklerinin namusunu koruması ve kocasını beklemesi olduğunu belirtiyorlar. Hal böyleyken kocası askere gittiğinde ona sarkıntılık yapan bir kişiye haddini bildiriyor Cemile. Ama ne oluyorsa daha sonraları köydeki erkeklerle şakalaşma,eğlenme adında bazı nahoş davranışlarda bulunuyor. (Bazı erkeklere öpücük vermesi gibi) Orada onları izleyen yaşlı köy halkının hiç sesini çıkarmaması da çok garip. Ayrıca Cemile’nin kocası askere gittikten sonra ara sıra Cemile’ye ve ailesine mektup yazdığında Türk geleneklerinde olduğu gibi önce anne babasının hatrını sorup sonra da Cemile’ye selam gönderiyor. Ama biz sonra anlıyoruz ki bu Cemile’nin sözde canını sıkıyor kocasına karşı onu soğutuyor. En sonunda da çok silik bir karakter olan yakışıklılığı yada başka bir üstün
En son umutlar ölür
Herkese merhaba arkadaşlar. Bugün karşınıza yine bir Cengiz Aytmatov kitabıyla geldim. Bu kitap “Beyaz Gemi”
Kitap, isminin belirtilmediği bir çocuk ağzından anlatılıyor. Kitapta Orozkul adında, çocuğun eniştesinin yaptığı kötülükleri, Mümin adında,çocuğun dedesinin iyilik sever kalbini ve bizim çocuğun çocukça düşlerini,hayallerini anlatıyor.
Tabi ki kitabın görünün yüzü bu. Beyaz Gemi sembollerle yüklü,tam bir metafor abidesi. Değinmediği konu neredeyse yok. Toplumsal eleştiri,tarih,mitoloji,sosyal kültürel yozlaşma,insanı insan yapan iyilik ve kötülük kavramları. Ve bütün bu anlattıklarını çocuğun ağzından anlatıyor.
Orozkul karakteri,insanlıktan çıkmış,büyük küçük bilmeyen,ağzı bozuk,eşini kısır olduğu için sürekli döven,rüşvet alan ve rüşvet veren karaktersiz bir karakter. Aytmatov, Orozkul ile cismi olarak kötülüğün ne olacağını tasvir etmiş. Ayrıca kitap hakkında detaylı inceleme yaptığımda, Orozkul’un Kırgızca çok kullanılmadığını çünkü Rus’un kulu anlamına geldiğini ve Rus’un kulu olan birisiniz yukarıdaki özellikleri taşıyacağını hatta eşinin kısırlığı üzerinden böyle birisinin soyunun olmayacağını anlatıyor. Savaş zamanı bir düşünce bu kadar güzel dile getirebilir. Ayrıca Beyaz Gemi isminin de rastgele konulmadığı beyazın özgürlüğü temsil ettiği söyleniyor.
Mümin dede karakteri ise pasif iyiliği temsil ediyor. Vur ensesine al lokmasını tarzında yani. Hep haklı hep iyi ama eylemsiz. Zalime köle olan,sesi gür çıkmayan iyilik. Ne yapayım böyle iyiliği ?
Çocuk karakteri ise umudun, geleceğin, kurtuluşun habercisi. Hayalleri hep iyi şeyler,kahramanlıklar üzerine kurulu. Ülkesinin o zor durumlarına adeta bir ümit. Hep beyaz gemiyi bekler. Dürbünüyle hep Isık Gölü’ne bakar. O gemi bir gün gelecektir. Umudu hep bunadır.
Çeşitli duygularınızı
Herkese merhaba arkadaşlar. Bugün karşınıza Kırgızların büyük yazarı Cengiz Aytmatov ve onun güzel bir eseri olan “ Toprak Ana “ ile geldim.
Kitapta, Tolgonay adında bir kadın karakterin, Toprak Ana adını verdiği yeryüzü ile konuşmasında anlatılanları konu alıyor. Aslında ikinci dünya savaşı sırasında erkeklerini cepheye uğurlayan ailelerin, yaşam mücadelesini anlatıyor. Konuyu bir çırpıda söylemek ne kadar kolay hele ki bu kitap için. Ama Aytmatov insanların savaş karşısında düştüğü durumları öyle bir anlatmış ki yani üzüntüden,çaresizlikten kitabı okurken kalbimiz sıkışıyor. Savaş ile alakalı tek bir satır,sahne gözümüzün önüne sermeden, açlığı,yoksulluğu,çaresizliği,umudu,iyiliği,
kötülüğü,şükretmeyi,acıya direnmeyi,acıya kendini bırakmayı o kadar güzel ve duygulu anlatıyor ki yazarın kalemine sağlık diyoruz. Okurken kitap bizi içine alıyor ve anca kitabın son cümlesini okuduğumuzda kitaptan ayrılabiliyoruz. Kitabı okurken sadece bu kitabı okuyoruz başka hiçbir şey yapmamıza, düşünmemize izin vermiyor.
Kitabın konusuna biraz daha değinecek olursam Tolgonay’ın üç oğlu bir gelini ve kocası savaş başlamadan mutlu mesut,işlerinde güçlerinde yaşayıp giderken savaş çıkması ile Tolgonay yavaş yavaş önce oğullarını sonra da kocasını cepheye yolcu ediyor ve kocasının sorumluluklarını da üzerine alarak hayata,savaşa,acıya karşı dimdik bir duruş sergiliyor. Acıyı kabul etmiyor onun üzerine gidiyor ama gelini Aliman onun kadar savaşçı değil. Savaş onu çok etkiliyor başına türlü türlü acılar geliyor.
Kitabın konusunu başta söylemem gerekiyordu ama kitabın etkililiğine,duygu yoğunluğuna daha önce parmak basmak istedim. Bu kitabı şiddetle tavsiye ediyorum. Ben daha sonra tekrar okumayı planlıyorum. Herkese iyi okumalar..
