Bazen insanlar kadar paragraflar da anlamsızlaşır. Hiçbir sözcük seni anlamaz, anlatamaz, yazdıramaz. Çaresiz bırakırlar seni, suskunluğa terk edersin kendini. Sonra biraz daha acı çekersin, hüzün çuvalına eklersin bir şeyler, tekrar yazmaya kalkarsın ve sonra fazlasıyla yazarsın.’’
“Büyümemde, delirmemde, yalnızlığımda emeği geçen herkesin gözlerinden öperim”
"En son hangi acı seni uykusuz bıraktı,
en son hangi coğrafyaya gözyaşı döktün,
en son hangi cümle beynini darmadağın edercesine odanın duvarlarında yankılandı, söylesene?"
| Tarık TUFAN