Bazen insanlar kadar paragraflar da anlamsızlaşır. Hiçbir sözcük seni anlamaz, anlatamaz, yazdıramaz. Çaresiz bırakırlar seni, suskunluğa terk edersin kendini. Sonra biraz daha acı çekersin, hüzün çuvalına eklersin bir şeyler, tekrar yazmaya kalkarsın ve sonra fazlasıyla yazarsın.’’
“Büyümemde, delirmemde, yalnızlığımda emeği geçen herkesin gözlerinden öperim”
"En son hangi acı seni uykusuz bıraktı,
en son hangi coğrafyaya gözyaşı döktün,
en son hangi cümle beynini darmadağın edercesine odanın duvarlarında yankılandı, söylesene?"
| Tarık TUFAN
DÜNYA BİR OKULDUR️
Kim okuyacak ve ne zaman okuyacak ise herkese göre farklıdır. Ama okuyan için dünya bir okuldur. Diploması da geçerli tek diplomadır.
#nurettinyıldız#hüryürekligenç
Bir ses var insanın içinde...
Hiç susmayan, hep konuşan...
Şimdi sus ve kendini dinle kâri. Dinle ki hâlâ sesler geliyor içinden. Sussan da susamıyorsun. Durduramıyorsun içinden gelen bu sesi. İsmine “nefs” diyorlar. Diler misin bu kez biz konuşalım o içimizdeki nefsle? Aşk diyarına Hüdâyî kapısından girip nefs ile cenk edelim ister misin?
Şimdi nefsinle konuşacağın bir hikâye anlatacağım sana kâri. Nefsinin konuşacağı bir hikâye... Sen de ki “hayal,” ben diyeyim ki “muhal, imkânsız.” Lakin şunu bil; ben inandım ki içimize bunları düşüren dahi nefsimizdir. Bizi durduran ve kandıran da nefsimizdir.
Ve hatta şu anda içinde bir ses varsa ve “Okuma bu kitabı, bırak” diyorsa sana, inan ki o da nefsinin sesidir.