Cns ak

Bize insan olmak, yani etiyle kemiğiyle insan olmak bile yük geliyor. Bundan utanıyoruz ayıp sayıyoruz. Soyut insan diyebileceğim garip yaratıklar olmaya can atıyoruz. Biz ölü doğmuş kişileriz. Zaten çoktandır canlı olmayan babaların soyundan ürüyoruz ve bu durumu gittikçe daha çok beğeniyor, bundan büyük haz duyuyoruz. Neredeyse bir kolayını bulup bizleri doğrudan doğruya düşüncelerin doğurmasını sağlayacağız.
‘Şu şişeyi kaptığım gibi kafalarına indirmeliyim!’ diye düşündüm ve şişeyi kaptığım gibi kadehimi ağzına kadar doldurdum..
İnsanoğlu amacına doğru ilerlemeyi sever fakat amacını elde etmeyi değil. Çok gülünç bir durum doğrusu.
İnsanın yaratmayı, yol açmayı sevdiği su götürmez bir gerçektir. Ama sorarım size neden bir yandan da insanoğlu yıkmaya her şeyi darmadağın etmeye bayılır? Yanıtlar mısınız bu sorumu? Bu konuda bir kaç sözüm daha var: Sakın insanoğlu hedefe ulaşmaktan, kurmakta olduğu yapıyı bitirmekten içgüdüsel bir ürküntü duyduğu için yıkmayı, bozup dağıtmayı seviyor olmasın? Bu işi yaparken öyle bir tat alır ki değme gitsin! İnsanın yapılan bir işi yakından değil de uzaktan sevdiğini, onun içinde oturmayı değil de yalnızca kurmayı, sonunda da karıncalar koyunlar gibi evcil hayvanlara bırakmayı düşündüğünü yadsıyabilir miyiz?
Aklı başında bir adamın sözünü etmekten en çok zevk alacağı konu nedir bilir misiniz? Yanıt: Yine kendisi!