Bilemezsin şimdi hangi düşe yaslar yüzünü,
Belki gecenin koynunda unutulmuş bir rüya,
Belki de adı hiç konmamış bir özlemin
Sessizce kalbe bıraktığı ince sızı.
Çünkü insanın içinde sakladıklarıdır hakikat;
Bir gölün dibinde büyüyen ay ışığı gibi,
Kırılmış mevsimlerin ardından bile
Usulca tomurcuk veren dallar gibi.
Ve zaman, sanıldığı kadar acımasız değildir bazen;
En tenha yalnızlıklarda bile
Bir kuş kanadında taşır umudu,
Bir ağacın çiçek açışında yeniden doğan hayatı.
#Dejavu