Zaman veya kader düz çizgiler halindeki mutluluklar çizelgesinden oluşmuyor. Zamanın da kamburu var. Ve bu kambur hâlen bilemediğimiz bir şekilde bazılarının kalbine ve bedenine yükleniyor. Kimileri bir vakit kimileri de bir ömür bu kamburu taşıyor.
İşte yazar bu kambur'un taşıyıcılarından olan sokakta yaşıyan, evsiz insanları anlatıyor. Yazarın okuduğum ilk kitabı idi. Dil ve betimler zarif ve edebî. Hüzünlü kurgusu da oldukça yerinde, gerçekleri gözümüzü sokuyor. Artık sokakta caddede yürürken görmeden gecemiyeceğimiz derecede vicdanlarima vuruyor kelimeleri ile yazar.
Evet çözümsüzlük ve çaresizlik var. İnsan denilen yaratığın açgözlülüğünden.
Ölüm. Güzel ölümün öyküsü. Güzel ölüm de mi olurmuş. Dinlemek gerekiyor yazarı. Acaba yaşamın çirkinliğine alternatif midir güzel bir ölüm?