Reklam
Kimse uyanmamıştı. Uyananlar da daha iyi bir yere uyanmamıştı işte. Şehir, giyim kuşam, yeme içme her şey değişmişti. Ama hiçbir şey değişmemişti. İnsan hala zalim, güçlü yine gücünü aldığı dava adına kan dökücü, fesat çıkarıcı; kurban kurtulduğu anda zamanenin celladı. Haklıymış Karadeniz sürgünü şair, hala “insan insanın kurdu.”
Yarının kaygısı yarının olsun. Her günün derdi kendine yeter.
Öyle zannetti ki çıkardığı sesten değil çıkarmadığı sesten mesuldür insan en fazla. Gün gelir hissetmediğinin acının da hesabı senden sorulur, kalbimden sorumsuzum sanma.
Olan, yerdedir, olması gereken göklerde aranır.
Reklam