Dijvar
@Djvr_21
Dersim Amed'e kavuşmadan
Munzur Dicle ile hiç sarılmadan
Akabilir mi kavuşurcasına...
Benim kendimi anlatmamın,çalışmamızın özünü oluşturacağına,kendisinin de rahatça konuşabileceğine ve bunun bizi ’’insan‘‘ yapacağına beni ikna etmeye çabalıyor;sanki insan olmak,çamurlarda beraberce debelenmek demek! Ona ,hakikat aşıklarının fırtınalı ya da çamurlu sulardan korkmayacağını öğretmeye çalışıyorum.Asıl korkulması gereken sığ sulardır!
Her ikisi de önlerine bakarak yürüyorlardı.Sokak lambalarının ışığı altında yan yana uzanan ve ince su yolları gibi parlayan tramvay raylarına ve sayısız ayak ve tekerleğin aşındırdığı esmer parkelere gözlerini dikmişlerdi...
Acaba şu anda o ne düşünüyor? Herhalde beni değil...Niçin?...Onun kafasında bir müddet yaşamak için neleri feda etmem ki?...Her şeyi...
Vıcık vıcık bir riyakarlık kokuşmuş yağ tabakası gibi bütün ilişkilerin üstüne yapışır.Kimse kendini güvenli hissetmez.Ama kimse de bunu değiştirmek için en küçük bir çaba sarf etmez.Herkes bu haliyle evlilik kurar,sevgililik, yoldaşlık,arkadaşlık ,ortaklık...
Ben keyif aramıyorum. Tanrı'yı istiyorum, şiir istiyorum, gerçek tehlike istiyorum, özgürlük istiyorum, iyilik istiyorum. Günah istiyorum.
