Daima dünyadan kaçacağım, ama bir manastıra değil.Ya da her akıntının toprakta yolunu bulduğu yere değil, kendimi bulmaya, kendimi unutmaya koşacağım.
Søren Kierkegaard
Kulede ilk uyanan daima o olurdu çünkü ancak o zaman kendisini dinleyebilirdi.Çoğu zaman uyumazdı bile.
“Dünyadaki tüm insanlar ölmüş,sadece şu bulutlar ve ben kalmışım.Ah!Hem korkunç hem güzel!”
Bir kez olsun şu dileği yerine gelemez miydi?