Ahmet ÜMİT sayesinde polisiye seven bir okuyucu oldum diyebilirim. Spoiler vermemek için kendimi engelliyorum. Bunun için sadece şunu şöylebilirim. Ben artık nevzat, ali ve zeynebin ekip arkadaşıyım. Kitap o kadar içine aldı ki beni sanki olay yerlerine onlarla beraber gittim. Sanki sahilde ettikleri kahvaltıda diğer sandalyede ben oturdum. Harkulade bir eser. Ahmet ÜMİT’e teşekkürler.
Hikayeyi basretsiz izzet değil de sadece Ain Hanımın gözünden okusaydım daha çok sevebilirdim. İzzetten nefret erkeklerden nefret Garibim seyyide en çok sana üzüldüm