Albert Camus der ki: “Nefretin ortasında, içimde, yenilmez bir sevgi olduğunu buldum. Gözyaşlarının ortasında, içimde, yenilmez bir gülümseme olduğunu buldum. Karmaşanın ortasında, içimde, yenilmez bir sakinlik olduğunu buldum. Tüm bunların içinde fark ettim ki kışın ortasında, içimde, yenilmez bir yaz olduğunu buldum. Ve bu beni mutlu ediyor.
Onun pek klasik olmayan güzelliği bir düş gibi ; hiçbir ressam fırçasının kopya edemeyeceği, hiçbir heykeltıraş keskisinin mermere oyamayacağı bir hayal gibi garipti