Yazar:
Albert Camus
Çevirmen:
Tahsin Yücel
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 43 dk.
Sayfa Sayısı:
96
Basım Tarihi:
Mayıs 2021
İlk Yayın Tarihi:
1950
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
L'ete
ISBN:
9789750726446
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Cut1000Kitap
Albert Camus’nün denemelerinden oluşan bir kitabıdır. Kitap, yazarın Akdeniz kültürüne ve doğasına duyduğu derin hayranlığı, aynı zamanda varoluşçu bakış açısıyla harmanlanmış yaşam sevgisini yansıtır. Camus, bu eserinde özellikle mutluluk, ışık, doğa ve insanın varoluşu üzerinde duruyor.
Camus, Akdeniz coğrafyasına duyduğu bağlılığı metinlerinde oldukça güçlü bir şekilde aktarır. Deniz, güneş, ışık ve doğanın muhteşem döngüsü üzerine şiirsel betimlemeler yapar. Doğa, insana yaşamın keyif veren ve anlamlı yanlarını hatırlatan bir kaynaktır. Mutluluk, absürd gerçekliğin farkında olarak hayatı olduğu gibi kabullenmekten geçer. Yaz sıcağı, deniz dalgaları ya da bir ağaç gölgesi gibi basit şeylerin mutluluk kaynağı olabileceğini vurgular. Yazın geçiciliğiyle insana ölümün ve yaşamın sonluluğunu hatırlatır. Ancak bu, umutsuz bir tema olarak değil; yaşamın geçiciliğine rağmen onu kucaklamanın bir yolu..
Akdeniz’in etkileyici doğasını ve insanın yaşam sevgisini anlatır. Camus, burada yaşamın maddi ve somut yanlarına vurgu yapıyor. İnsanlık tarihine ve yeryüzünün geçmişine dair derin bir sorgulama içerir. Doğanın ve insanın yüceliği karşısında alçakgönüllü bir duruş sergiliyor.
Camus’nün diğer eserlerine kıyasla daha hafif ama bir o kadar da derin bir kitap. Doğa ile insanın uyumunu, yaşam sevgisini ve felsefi düşünceleri aynı potada eriten bir başyapıt olarak değerlendirilebilir. Kitap, hem şiirsel bir üslupla insan ruhuna dokunuyor hem de felsefi anlamda varoluş üzerine düşünmeye davet ediyor. Akdeniz havasını hissederek, yaşamın güzelliklerini bir kez daha fark etmek isteyen herkese tavsiye edilir.
Kışın ortasında, içimde yenilmez bir yaz bulunduğunu öğreniyordum1000Kitap
Puan vermedi
Kitabı okurken elimde kağıt parçalarından bir şeyler okuyor gibi değil de, Cezayir’in güneşinde, onun çok sevdiği denize bakmak için, sahilde kumlara oturmuş Albert Camus dan bu hikayeleri dinliyor gibi
Eser sekiz kısa deneme yazısından oluşuyor.Kitapta ki ilk deneme 1939 son deneme ise 1954 yılında yazılmış...
Albert Camus bu eserini doğdu, çocukluğunun ve gençliğinin geçtiği yer olan Cezayir'i esas alarak; sert doğası ve çekici yakıcılığını diğer kentlerle kıyaslamaya başlayarak yazmış...
Doğasına, denizine, dağlarına duyduğu bu şiirsel sevgiyi tüm yaşamına yansıtarak kendi felsefesini oluşturmuş...
Eser de Yunan Mitolojisi ve Avrupayı sade bir dille yargılıyor.
Denemelerde yer alan şehirleri duygusal ölçü de sevmiş ve eleştirmiştir. Paris onun gözünde yürek için bir çöl iken, Viyana'da sessiz bir genç kızdır. Cezayir ise dostluk gülüşünün dünyaya yayıldığı, başkaldırının, aşkın parçalandığı ve denize karşı yakılan ateşin keyfini bilenlerin gidebilecekleri yerdir...
Yazar eserinde kendi kişiliğinden ve duygularından da bahsediyor...
Açıkçası bu eserin bir bütün olarak roman olmasını isterdim. Bir deneme yazılmış aradan 3-4 yıl geçmiş ve tekrar yazılmış bu da biraz kopukluğa sebep oluyor. Bu konu kitabın arka kapak yazısında da belirtilmiştir.
Yaz adı altında topladığı metinler, her zaman olduğu gibi, yazarın başka metinleriyle bağlantılıdır; bu nedenle bu denemeleri, Camus'nün Düğün ve Bir Alman Dosta Mektuplar, Tersi ve Yüzü, Sürgün ve Krallık adlı kitaplarıyla bir bütün içinde düşünmek gerekir. (Arka kapak yazısından)
Albert Camus'un düşüncelerine cevap aradığı,bu yolda Avrupa'dan Antik Yunan'a uzanan bir yolculuğun eseridir.
Eser sekiz kısa deneme yazısından oluşuyor.
Camus'un olmazsa olmazlarından bir kitap degil kesinlikle.Ona göre okumanızı tavsiye ederim.
7/10
Beğendi
·2022 49. kitabı
Herkese merhaba,Albert Camus’un Yaz isimli eserinden bahsetmek istiyorum. Yaşanılan tüm olayları kitap kahramanı değil de sanki etrafındaki dünya yaşıyormuş gibi, boşluğa düşmüş bir adamın hikayesi. Camus aynı temel düşünceyi birkaç yapıtta birden işlemeyi bir alışkanlığa dönüştürmüştür; bir yapıttan bir başka yapıta geçerken de sürekli geliştirilen bir düşüncenin bir yamacından bir başka yamacına geçer, böylece Veba, Yabancı’yı yanıtlar, Başkaldıran İnsan da Sisifos Söyleni’ni. Yaz da bütünün ayrılmaz bir parçasıdır: Burada da İkinci Dünya Savaşı sonrasının Batısını benzersiz bir açık görüşlülükle yorumlar, sorunlarına ölçü ve adalete dayalı çözümler arar.Camus okumayı sevenlere tavsiye ederim.
Yaşanılan tüm olayları kitap kahramanı değil de sanki etrafındaki dünya yaşıyormuş gibi, boşluğa düşmüş bir adamın hikayesi. İlginç bir yapıt. Camus'dan deneme bir eser. Kesinlikle Camus'a başlangıç olarak okunmamalı.
Yaz /Albert CamusEdebiyat
Yazarın okuduğum ilk kitabıydı.
Yazar doğduğu topraklar olan Cezayir i ,oranın hem sert çöl olan yanını,hem sıcak akdeniz havasından bahsetmiş.Tabi Paris ten,Avrupa dan,Viyana dan da bahsetmiş,ta Antik Yunan dönemine kadar biraz eleştiri ,biraz övgü karışımı deneme türüyle anlatmış.Sekiz denemeden oluşmuş,tam da umduğum tadı bulamamanın verdiği hüsranla "yabancı "romanında başarısını ve övgüyü hakedişini arayacağım.
Albert Camus'nün okuduğum 8. kitabı "Yaz" isimli bu eser oldu. İçerisinde Camus'nün 8 denemesinin yer aldığı bu kitap, Camus hayranı değilseniz kesinlikle uzak durmanız gereken bir kitap.
Bir Camus hayranı olarak, onun en önemli eserleri dışında kalan kitaplarından yeterli keyfi alamadığımı düşünüyorum. Bu sebeple bu incelemeyi özellikle yazıyorum ki, ilk defa yazarla tanışacak olanlar bu eserle başlamasınlar.
Bütün olumsuz düşüncelerime rağmen, Camus'ün denemelerini okumak, elbette onu daha yakından tanımak anlamına geldiği için kitabı sonuna kadar okudum. Kitapta Camus'nün adalete, savaşlara, özgürlüğe yönelik düşünceleri de yer alıyor.
Herkese keyifli okumalar dilerim.
Sekiz denemeden oluşan bir Camus eseri. Ben hep Camus okurken şöyle başlarım:" şimdi ne demek istemiştir, acaba şöyle mi anlamaliyim, burdan bu mu çıkar " vb iç çekişmelerimle esere başlar kocaman yalnızlığım ile son veririm sayfalara. Yaşadığı şehri; yermiş, övmüs, sevmiş, yerin dibine sokmuş. Yine yalniz bir eser ortaya koymuş. Eğer Albert Camus okuyacak iseniz bu eseri son sıralara koymalisiniz. Bilmeyen bir okuyucu fazlaca önyargı sahibi olabilir .
Merhabalar, sevgili okurlar..
Albert Camus’un 2. Kitabı yaz ile karşınızdayım. Açıkçası küçük yaşlarımda okuduğum ve hala aklımda olan çok çok sevdiğim veba bir yana bu 2 kitap bir yana. Kronolojik okumalar yapmak istediğim için baştan başlamıştım ama tersi ve yüzü ve yaz kitapları benim için çok zorlayıcı oldu.
Yaz yazarın denemelerinden oluşuyor. Deneme okumayı sevmeyen bir okur olduğum için açıkçası çok zorlandım sadece okumuş olmak ve bişeyler anlarım umuduyla okudum ama maalesef ben başaramadım.
Okuyacak olanlara tek tavsiyem deneme okumayı sevmiyorlarsa camus’a bu kitaplarla şans vermesinler veba ya da yabancı ile okumalarına başlarlarsa daha etkili olacağını düşünüyorum.
Kitapla kalın hoşçakalın.
Yazar Hakkında
Albert CamusYazar · 44 kitap
Varoluşçuluk ile ilgilenmiştir ve absürdizm akımının öncülerinden biri olarak tanınır; fakat Camus kendini herhangi bir akımın filozofu olarak görmediğinden, kendini bir "varoluşçu" ya da "absürdist" olarak tanımlamaz. 1957'de Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanarak, Rudyard Kipling'den sonra bu ödülü kazanan en genç yazar olmuştur.Ödülü aldıktan 3 yıl sonra bir trafik kazasında hayatını kaybetmiştir.
Hayatı
Çocukluğu ve gençliği
20. yüzyılın en güçlü Cezayirli yazarlarından biri olan Albert Camus, 1913'te Cezayir'in Mondovi kasabasında doğdu. Yoksul bir aileden gelen Camus'nün babası bir Alsaslı, annesi ise İspanyol'du. I. Dünya Savaşı sırasında, 1914'te babasını kaybetti. Annesi evlerde hizmetçilik yaparak oğlunu okutmaya çalıştı. Ancak Camus, daha bağımsız bir hayat sürebilmek için evinden ayrıldı. 1923'te liseye, ardından da Cezayir Üniversitesi'ne kabul edildi. Üniversite eğitimi sırasında sağlığı bozuldu ve 1930'da vereme yakalandı. Hastalığı yüzünden üniversite takımının kaleciliğini bırakmak zorunda kaldı. Bundan sonra çeşitli işlerde çalışmaya başlayan Camus, felsefe eğitimini ancak 1936'da tamamlayabildi.
1934'te Fransız Komünist Partisi'ne katıldı. Bu hareketinin kaynağı, Marksist-Leninist öğretisine (doktrinine) desteğinden ziyade, İspanya'da daha sonra iç savaşla sonuçlanacak politik duruma duyduğu kaygıydı. Ancak üç yıl sonra, Troçkist suçlamasıyla partiden atıldı. Camus 1934'te Simone Hie'yle evlendi. Simone bir morfin bağımlısıydı ve Camus'yle evlilikleri, Simone'nun sadakatsizliğine bağlı olarak son buldu. 1935'te "İşçinin Tiyatrosu"nu (Théâtre du Travail) kurdu fakat bu tiyatro 1939'da kapandı. Aynı yıl, verem hastası olduğundan Fransa ordusuna kabul edilmedi.
1940'ta piyanist ve matematikçi Francine Faure ile evlendi ve 5 Eylül 1945'te Catherine ve Jean adlarında ikiz çocukları oldu. Aynı yıl Paris-Soir dergisi için çalışmaya başladı. Daha henüz "Sahte Savaş" olarak adlandırılan II. Dünya Savaşı'nın ilk zamanlarında bir pasifist olarak kaldı. Ancak bu tutumu Paris'in Alman ordusu tarafından işgali ve 1941'de, komünist gazeteci Gabriel Péri'nin gözleri önünde idam edilmesiyle değişti ve onun da başkaldırmasına neden oldu. Paris-Soir ekibiyle Bordeaux'ya gitti ve aynı yıl ilk kitapları olan "Yabancı" ve "Sisifos Söylencesi"ni tamamladı. Camus, Bordeaux'yu 1942'de terkedip Cezayir'in Oran şehrine gitti ve ardından Paris'e döndü.
Edebiyat kariyeri
Camus II. Dünya Savaşı sırasında Naziler'e karşı oluşmuş Fransız Direnişi'ne katıldı ve bu direnişin bir parçası olarak "Combat" adında bir gazete yayımlamaya başladı. 1943'te gazetenin editörü oldu; fakat 1947'de "Combat" ticari bir gazete olunca buradan ayrıldı. Jean-Paul Sartre ile tanışması burada gerçekleşmiştir.
Savaştan sonra, Sartre ve Beauvoir gibi kişilerin buluştuğu Boulevard Saint-Germain'deki Café de Flore'u ziyaret etmeye başladı. Bu yıllarda, aynı zamanda Amerika'yı turlayarak Fransız varoluşçuluğu hakkında dersler verdi. Politik olarak sol görüşlere yatkın olmasına rağmen komünizme karşı çıkması, ona komünist partilerde arkadaş kazandırmadığı gibi Sartre'dan da uzaklaştırdı.
Camus, 1949'da vereminin tekrarlaması yüzünden iki yıl inzivaya çekildi ve "Başkaldıran İnsan"ı yayımladı. Bu kitap, Fransa'daki birçok sol görüşe sahip arkadaşı ve özellikle de Sartre tarafından hoş karşılanmadı ve Sartre'la bütünüyle yollarını ayırdı. Kitabının tatsız yorumlarla karşılanması Camus'yü kitap yazmaktan tiyatro oyunları çevirmeye itti.
Camus, 1950'lerde kendini insan haklarına adadı. 1952'de Birleşmiş Milletler, Francisco Franco diktatörlüğündeki İspanya'yı üye olarak kabul edince UNESCO'daki çalışmalarını durdurdu ve kurumdan ayrıldı. Ayaklanmalarda insandışı bir sertlik kullanan Sovyet metodlarını eleştirdi. Pasifistliğini koruyan Camus, İdam cezasına karşı savaşını sürdürdü.
Cezayir Bağımsızlık Savaşı 1954'te başladığında, Camus kendini ahlakî bir ikilem içinde buldu. Bunun nedeni, Cezayir doğumlu Fransızları tasvir ederken kullandığı sıfat olan "siyah ayak"tı. Ancak, sonunda, savaşta Fransa hükümetini savunuyordu. Kuzey Afrika'da başlayan isyanın, aslında Mısır önderliğindeki yeni-Arap emperyalizminin ve batıya saldıran Sovyetler Birliği'nin işleri olduğunu düşünüyordu. Cezayir'in özerk, hatta bir federasyon olmasını savunuyor; fakat bütünüyle bağımsızlığını desteklemiyordu. Öte yandan, Araplar'la "siyah ayak"ların beraber yaşayabileceğini düşünüyordu. Bu kriz sırasında ölüm cezasına çarptırılan Cezayirlilerin kurtulması için gizlice çalıştı.
Camus, 1955 ve 1956 yıllarında Fransız "L'Express" dergisinde yazdı. Bunların ardından 1957 yılında Camus Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandı. Nobel ödülünü aldıktan sonra büsbütün genişleyen ünü, onu XX. yüzyıl dünya edebiyatının başköşesine yerleştirdi. Genel yaklaşım bu ödülün bir önceki yıl yayımlanan "Düşüş" için değil, idam cezasına karşı yazdığı "Réflexions Sur la Guillotine" makalesi için verildiğidir. Stockholm Üniversitesi'nde yaptığı bir konuşma esnasında Cezayir konusundaki hareketsizliğini savundu. Fakat daha sonra Cezayir'de yaşayan annesinin başına ne geleceği konusunda meraklandığını bildirdi. Çelişkili sayılan bu durum Fransız sol entelektüelleri tarafından tepkiyle karşılandı.
Ölümü
Camus, 4 Ocak 1960'ta, Sens yakınlarındaki küçük Villeblevin kasabasında "Le Grand Fossard" isimli bir yerde geçirdiği trafik kazası sonucu hayatını kaybetti. Daha sonra mantosunun cebinde bir tren bileti bulunmuştur. Büyük bir olasılıkla, Camus gideceği yere trenle gitmeyi planlamıştı; fakat arkadaşıyla birlikte arabayla dönmeyi tercih etti. İronik biçimde, Camus daha önce en absürt ölüm şeklinin ne olduğu sorulduğunda, araba kazasında ölmeyi bunlardan biri olarak nitelendirmişti. Kazanın gerçekleştiği Facel Vega marka otomobilin sürücüsü ve yayımcı dostu da Camus'yle birlikte hayatını kaybetti. Camus Lourmarin Mezarlığı, Lourmarin, Vaucluse, Provence-Alpes-Côte d'Azur'de gömülmüştür.
Camus'nün ölümünden sonra telif hakları Camus'nün çocukları olan, Catherine ve Jean Camus'ye devredildi. Ölümünden sonra 1970'te "Mutlu Ölüm", 1995'te de öldüğünde hala bitmemiş olan "İlk Adam" yayımlandı.
Camus'ye göre "saçma"
Camus'nün felsefeye en büyük katkısı, insanların ne berraklık ne de anlam sunan dünyada bunları aramalarının sonucu olarak oluşan "absürt" fikridir. Filozof bu felsefesini "Sisifos Söylencesi"nde açıklayıp "Yabancı" ve "Veba" gibi romanlarında da işlemiştir.
Genelde varoluşçulukla birlikte ele alınan "Absürdizm" (Saçma, uyumsuzluk felsefesi) ile birçok yazar ilgilenmiş ve bu felsefi düşünce akımını kendine göre yorumlamıştır, Camus "saçma"`nın kurucusu değildir fakat bu düşünce akımında önemli bir yer tutar.
Camus, makalelerinde okuyanı dualizmle tanıştırır. Mutluluk ve keder, yaşam ve ölüm, karanlık ve aydınlık.. Hayatın çeşitli biçimlerde geçtiğini ve insanın ölümlü olduğu gerçeği de budur. Sisifos Söyleni`de bu dualizm bir çelişki halini alır: Bir yanda yaşayarak hayatlarımıza değer vermekte öte yandan eninde sonunda yok olacağımız gerçeğini de bilmekteyiz. Bu çelişkiyle yaşamak "Absürt"`ün ta kendisidir. Eğer hayatımızın anlamsız ve boşuna olduğunu biliyorsak, kendimizi öldürmeli miyiz? Bu trajedik kısır döngü nasıl aşılabilir? Camus saçma kavramını burada kurar: yaşamın beyhudeliğinin bilincinde olan insan. Fakat Camus intihardan yana değildir, yaşamın anlamsızlığının yok edilemeyeceğinin bilincindedir fakat bununla savaşmaktan kaçınmaz.
Varoluşçuluk ve absürdizm hakkındaki görüşleri
Bazı eleştirmenler Camus`yü kategorize etmeye çalışarak onun bir varoluşçu ya da absürdist olduğunu söyler. Eleştirmenlerin mi ya da Camus`nün kendi ifadesinin mi doğru olup olmadığı tartışılmakla birlikte, Camus etiketlenmeyi sevmediğini belirterek varoluşçu olduğu tanımına karşı çıkar: "Hayır, ben bir varoluşçu değilim. Sartre ile isimlerimizin yan yana anılmasına hep şaştık. Sartre ve ben kitaplarımızı birbirimizle gerçekten tanışmadan önce yayımladık. Birbirimizi tanıdığımızda ise ne kadar farklı olduğumuzu anladık. Sartre bir varoluşçudur, benim yayımladığım tek fikir kitabı Sisifos Söylencesi`dir ve sözde varoluşçu filozoflara karşı doğrultulmuştur.Camus felsefesini en iyi anlatan sözlerinden biri de; 'hayat hiç bir şey değildir, itina ile yaşayınız.'dir. Hayatın bir anlam aramaya çalışmayacak kadar kısa olduğunu, nihayetinde bir anlamı olmadığı, anlamı olsa bile olmasının hiç bir şey değiştirmeyeceğidir. Bu yüzden insanın yapabileceği en iyi şey hayatını yaşamak olacaktır. Camus hayatın anlamsız olduğunu söylemiştir, fakat anlamsız bir şeyi anlamlı yaşamanın da bir sakıncası yoktur. Bu yüzden Camus'un felsefesi pesimizm veya aşırı bir melankoli değildir.
Bir absürdist olup olmadığı hakkında da şunları söyler:
"Absürt kelimesinin kötü bir geçmişi var ve bunun beni rahatsız ettiğini itiraf ediyorum. Absürt`ü Sisifos Söylencesi`de ele alırken, bir metod arıyordum doktrin değil. Sistemli bir şüphe pratiği yapıyordum. Daha sonra bir şeyler inşa edebileceği düşüncesiyle "tabula rasa" yöntemini kullanmaya çalışıyordum. Eğer hiçbir şeyin bir anlamı olmadığı varsayarsak, dünyanın absürt olduğu sonucuna ulaşmalıyız. Fakat gerçekten hiçbir şeyin hiçbir anlamı yok muydu? Bu noktada kalabileceğimize hiçbir zaman inanmadım."
Camus ve futbol
Camus`yle birlikte anılan ve sık sık gönderme yapılan konulardan biri de kaleciliğidir. Bir süre Cezayir Üniversitesi genç takım kaleciliği yapmıştır ve maç raporlarına göre tutkuyla oynayan cesur bir kalecidir. Bir seferinde arkadaşı Charles Poncet "tiyatroyu mu yoksa futbolu mu" tercih edeceğini sorduğunda, "Tereddütsüz futbol" cevabını vermiştir. Tüberküloza yakalanınca futbolu bırakmak zorunda kalmıştır. 1950'li yıllarda bir spor dergisine futbol hakkında bir yazı yazması rica edilince şöyle demiştir:
« Ahlak ve insanın yükümlülükleri hakkında güvenebileceğim ne biliyorsam onu futbola borçluyum.»
Camus, dini ve politik insanların aklımızı karışık ahlaki sistemlerle karıştırmaya çalıştığını böylece aslında basit olan şeylerin olduğundan daha komplike göründüğünü söyler. İnsanlar, politikacılar ve filozofların alanı yerine futbolun basit ahlakına bakmakla daha iyi edebilir.
