Zaman tasarruf edeyim derken aslında başka şeylerden tasarruf ettiğinin kimse farkında değildi.Yaşamlarının gittikçe daha zavallı,daha tekdüze ve daha soğuk geçtiğini kavramak istemiyorlardı.Bu gerçeği sadece çocuklar taa yüreklerinde hissettiler.Çünkü artık kimsenin onlara ayıracak zamanı yoktu .
Oysa zaman yaşamın kendisiydi.Ve yaşamın yeri yürekti.İnsanlar zamandan tasarruf ettikçe , zaman azalıyordu.
Tam o noktada görünüşleri değişmeye başlıyor...Kıyafetle korunmayan derileri kızarıyor,yüzleri elleri şişiyor.Alınlarında , saç diplerinde kan benekleri belirliyor.iki saat içinde onları tanıyamaz hale gelmiştik. Bu insanlar , korkunç şekilde acı çekerek öldüler.Bilinçleri açıktı konuşamıyorlardı.Sadece fısıldayabiliyorlardı. Onları öldürmemiz için bize yalvardılar.