Rumeysa
@Eidotheia
Arş.Gör.
Hacettepe MSc
92 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Jack London’ın Oyun adlı kısa romanı, ki yazarın benim okuduğum ilk eseri, hayatın ve ölümün sınırında geçen bir aşk ve mücadele hikâyesini anlatıyor. Roman, boksör Joe Fleming ile nişanlısı Genevieve’in öyküsü üzerinden dönemin birçok sorununa, zorluklarına değiniyor. Bu eserde Joe için ringdeki mücadele bir geçim yolu olsa da, Genevieve için her dövüş ölümle burun buruna gelen bir kabus olmaktadır. Kısa bir roman olmasına rağmen yoğun bir duygusal gerilim taşıdığını söyleyebilirim. Güzel bir kitaptı, diğer kitaplara da şans vereceğim gibi görünüyor.
Reklam
John Steinbeck’in Sardalye Sokağı, ilk bakışta hiç konusunu bilmeden sadece yazarı sevdiğim için aldığım bir romandı. Sonra iyi ki okumuşum dediğim kitaplardan birisi oldu. Bu kitap sıradan insanların hayatındaki sıcaklığı, yoksulluğu ve dayanışmayı olağanüstü bir incelikle anlatan bir roman. Kaliforniya’nın Monterey kasabasındaki eski bir sardalye fabrikası çevresinde geçen hikâye, dışarıdan bakıldığında basit ve sefalet gibi görünen bir dünyanın aslında ne kadar insancıl ve anlam dolu olabileceğini gösteriyor. Steinbeck,bu kitabında büyük bir olay örgüsüne değil, küçük bir bölgenin bir elin parmağını anca geçecek kadar az kişinin hayatına değiniyor. Doc, Mack ve arkadaşları gibi karakterler, kitapta her bir sayfayı çevirdikçe sanki biz okuyucuların da arkadaşı oluyor. Onlarla üzülüp onlarla sevindiriyor bizleri. Belki de bu sayede bu kadar yakından tanıyoruz karakterleri. Diyebilirim ki bu kitap derin duygular hissettirerek mizahı ve hüznü aynı sayfada buluşturuyor. İyi ki okumuşum!
İnanılmaz bir kitaptı, gerçekten. Aylarca kitabın sayfa sayısı gözümü korkuttuğundan raflarda süründürdüm bu kitabı. Oysa su gibi akıcı, insanın içinde bir yerlere dokunabilen, çok anlamlı bir kitapmış. Okurken gerçek hayat hikayesi sanarak okuduğumdan daha etkileyici hissetirse de kurguymuş meğer. Gerçek ya da kurgu, elbet dünyanın bir yerlerinde benzeri hikayeler yaşayan insanlar olmuştur.
Kitabımız ortalamaya göre çok daha iyi hayat standartları olan, seven, sevilen, hayat dolu karakterimiz Kemal'in yıllar sonra hayatına giren uzak akraba Füsun ile dibe vuruşunu anlatıyor bizlere. Dibe vuruş diyorum çünkü çok uzun bir zaman periyodunu anlatan kitapta her sayfa çevirişimizde Kemal'i daha da kötü görüyoruz. Her nasılsa kitabın sonrarında Kemal "Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım." dese de biz okuyucular için bu böyle görünmüyor. Özellikle hayatının 8 yılını anlattığı süreç insanın içini daraltıyor resmen. Sırasıyla kontrolünü, nişanlısını, gururunu ve kendisini kaybedişine tanık oluyoruz. İçerikten çok bahsetmek istemiyorum, spoiler konumuna getirmek de istemiyorum bu incelemeyi. Sadece okumaya değer, kıymetli bir eser olduğunu söyleyebilirim.
Son olarak eklemek gerekirse kitabı taze bitirmişken Masumiyet Müzesi'ni ziyarete gittim ve okurken gözümde canlanan nesneleri, kişileri, olay örgülerini görmek ve hepsini kafamda bir yerlere oturtmak çok güzel bir deneyimdi. İmkanı olan herkesin müzeyi de görmesini tavsiye ederim.
Kitaba adını vermiş olan karakter, Siddhartha'nın mutluluğunu, özünü aradığı serüvenini gençlik zamanından ihtiyarlığına kadar bize anlatan bu eser aynı zamanda insan psikolojisine de bir göz kırpıyor. Kendini arıyor Siddhartha, bize göre sayfalarca ona göre yıllarca arıyor hem de. Farklı insanlar tanıyor, hepsinden ders alıyor, hayata dair anlamlar çıkarıyor ama bu arayışı asla bitmiyor. Her seferinde yeniden doğuyor sanki, kırışmış suratı ile bir ihtiyarken bile arayış son bulmuyor. Ama duruluyor, her şeye farklı bakıyor. Belli ki artık öğrenmiş bazı şeyleri. Ne Samana hayatı, ne Kamala, ne o yanında yer aldığı insanlar öğretiyor ona. Nehir tamamlıyor tüm eksikleri. Dinlemeyi de öğreniyor bu yolculukta.
Eski bir dostuna söylediği güzel bir söz var bu konuda. Diyor ki 'Sana ne söyleyebilirim ki, olsa olsa kendini aramaya fazla verdiğini mi? Aramaktan bulma fırsatını bir türlü yakalayamadığını mı?'
İnsanı düşündüren, şu içsel yolculuğa çıkaran kitaplardan birisiydi bu da. Oldukça keyifliydi, öneririm.
Adına, kapağına hatta içindeki yazı puntosuna kadar bakıldığında 'evet, bu bir çocuk kitabı' gibi düşündüren, aksine yetişkinlerin okuyup bir anlam çıkartmasının daha doğru olacağını düşündüğüm bir genç-yetişkin kitabı. Bu kitabın dikkat çekmek istediği şey ise zaman.
Tek başına eski bir amfi tiyatroda oturan küçük kız çocuğu Momo kitaba adını veren karakterimiz. Ve Momo tek başına yaşasa da hiçbir zaman yalnız değil. Kısacık bir sürede yetişkin, çocuk bir sürü arkadaş ediniyor ve bunu çoğu kişinin yapmadığı şeyi yaparak, dinlemeyi bilerek başarıyor. Momo'nun bildiği tanıdığı bu insanlar işini severek yapan, işleri aceleye getirmeden keyfini çıkararak yapan insanlar ve mutlular. Ama bir gün zaman hırsızı duman adamların gelişiyle insanlar daha fazla şeyi daha kısa zamana sığdırmak için sürekli bir koşuşturma haline giriyorlar. Ne kadar hızlı da çalışsalar, çok da çalışsalar daha da az zamanları kalıyor sanki ellerinde. Ve mutsuz oluyorlar. Herkes bir şeylere koşuşturuyor ve herkes mutsuz. Ne kadar tanıdık değil mi?
Yazar sanki burada günümüz dünyasına bir bakış açısı sunuyor. Acaba günlük hayatın telaşelerine koşarken mutlu olmayı mı unuttuk? Ya da bu kitap yaşadığımız hayatları gözden geçirmemizi ve belki de bazı değişiklikleri tercih etmemizi sağlayacak mı?
Kesinlikle okumaya değer, insanı iç dünyasına yolculuğa çıkaracak bir kitap. Herkese öneririm.
Reklam