Bsue
@El_greco
Varmaya çalıştığım yerin peşini bıraktığımda, içimde uçsuz bucaksız sakinliğe rastladım.
59 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Eğer bile bile gücünüzün yettiğinden daha azı olmayı planlıyorsanız sizi uyarıyorum:
Hayatınızın geri kalan kısmında mutsuz olacaksınız. Kendi yeteneklerinizden ve imkanlarınızdan kaçıyor olacaksınız.
Abraham Maslow
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
“Üzerinden geçtiğimiz köprüler, yakarak aydınlattığımız yollar, raydan çıkmış trenler, atladığımız uçurumlar, kapattığımız ya da üzerimize kapanan kapılar, önümüzde duran çukurlar, araladığımız perdeler, çıkmaz yollar, kabuk bağlamasına izin vermediğimiz yaralar, boğazımızdaki düğümler, hiç bitmez sandığımız tırmanışlar, inandığımız yalanlar, ağaca dolanmış uçurtmalar, boynumuza asarsak hiç sokakta kalmayız sandığımız anahtarlar, önünden hiç ayrılmadığımız duvarlar… Cenin halinde uyuduğumuz geceler… Hepsi geride kalıyordu.”
Puan vermedi·160 syf.·
2025 38. kitabı
Hayat bazen hep aynı şeyi yapmak gibi… Her gün aynı saate uyanmak, aynı cümleleri duymak, aynı yerlerde yürümek…
Her seferinde bir şeylerin değişeceğine inanmak ama hiçbir şeyin değişmediğini görmek. Ve yine de devam etmek.
İşte tam da burada başlıyor Albert Camus’nün “Sisifos Söyleni”nin bize söylediği şey.
Tanrılar Sisifos’a en acı cezayı verdiler: Sonsuz bir çabayı. Her seferinde zirveye taşıdığı kaya, her seferinde yeniden aşağı yuvarlanacaktı. Ama Camus, bu efsaneyi ters yüz etti.
Dedi ki:
“O kaya artık onun şeyidir. Sisifos mutlu olmalı.”
Çünkü Sisifos ne yaptığını biliyor. O taşın düşeceğini de biliyor. Ama buna rağmen her defasında yeniden başlamayı seçiyor. Bilerek, isteyerek, bilinçle…
Çünkü insan, bazen hiçbir şeyin değişmeyeceğini bilse bile, o taşı tekrar omzuna almaktan başka bir özgürlük tanımaz kendine.
Camus için intihar bir çözüm değildir. Umuda sarılmak da değildir. Asıl çözüm, bu saçma dünyada, anlamsızlığa rağmen yaşamaya devam etmektir.
Yani her şeye rağmen “evet” demek.
Hayata.
Acıya.
Boşluğa.
Ve yeniden doğan güne…
Ben bazen Sisifos gibi hissediyorum.
Belki sen de…
Ama şunu unutmamalı:
Hayat bazen sadece taşı yeniden yukarı taşımaktır.
Ve o taşla barıştığın anda, belki de sen de mutlusundur, farkında olmadan.
