Dönemin vakanusleri sözlerini şöyle naklettiler. Daha dün bir tepenin üstünden birliklerimi teftiş ediyordum, onların adimlarinin altında yerin sarsıldığını hissettim ve kendi kendime şu cihanin hakimiyim benimle kim boy olcusebilir dedim. Allah Bu kibrime bu boburlenmeye karşı, insanların en sefilini, yenilmiş esir düşmüş bir adamı, bir idam mahkûmunu saldı üzerime, o benden güçlü cıktı, vurdu devirdi beni. Tahtımdan aldı canımı.
Ömer Hayyam belki bu dramın ardindan kitabına şu rubaiyi kaydetmişti.
'Her gün biri çıkar, baslar, benim ben demeye
Altınları, gümüşleriyle övünmeye,
Tam isleri dilediği düzene girer,
Ecel çıkıverir pusudan: benim ben, diye.'