Emir Ruşen
@EmirRusen
Kapitalist demokrasi düzeninde siyasal özgürlük, yasama ve yürütme yetkisini çoğunluğa vermektedir. Böylece yasama ve yürütme güçleri çoğunluğu temsil ettiği düşünülen bir grubun eline geçmekte. Bu grup da, hedeflerinde vasıtalarında ve genel yöneliminde katkısız biçimde maddeci olan kapitalist demokrasi öğretisinin ışığında tavır alacaktır. Peki, bu durumda azınlık ne olacaktır?! Yahut çoğunluğun hesabına göre, çoğunluğun özel çıkarlarını koruyacak olan kanunların gölgesinde azınlığın hayat seviyesinin yükselmesi mümkün olabilecek midir?! Çoğunluk kendi özel çıkarlarını düşünerek koyduğu kanunlarda azınlığın çıkarlarını ihmal etmeyecek midir? Yahut kendi isteklerinin gerçekleşmesi doğrultusunda azınlığın haklarını çiğnememesinin garantisi nedir?! Ve madem ki her fert için kişisel çıkar temel ölçüdür. Madem ki çoğunluğun uyacağı bir takım ruhî değerleri ve manevî kavramları bu sosyal öğreti tanımamaktadır. O halde azınlığın hayatını, ve bir zorbalıkla karşılaştığında hukukunu kim koruyacaktır? Haliyle önce de dediğimiz gibi tahakküm, bu düzenin gölgesinde kalıcılığını sürdürecek, eski düzenlerdeki, başkalarının hukukunu istismar ve zulüm bu düzenin toplumsal atmosferinde de etkinliğini koruyacaktır. Bu konuda bir tek fark şu olabilir ki, eskiden milletin her ferdinin sahip olmadığı insan haysiyeti bu düzende yalnız çoğunluğu temsil eden gruplar için söz konusu olacak, azınlığı oluşturan azımsanamayacak sayıdaki bireyler bu haysiyetten yoksun tutulacaktır.
Vaziyet bu sınırda da kalsa iyi. Çünkü facia önemsize ve sahnede tebessüm kana galip olurdu. Aksine, bu düzenin ekonomik yanı sahnelendiği ve önce de işaret ettiğimiz gibi ekonomik özgürlük, fonksiyonunu icra ettikçe zaman trajedi şiddetlenmekte, dayanılmaz boyutlara varmaktadır. Çünkü bu düzende ekonomik özgürlük
Açıktır ki, bu sosyal düzen (kapitalizm) katkısız olarak maddeci bir düzendir. Bu düzende insan mebde’ (yaratılış) ve ahiretinden soyutlanmış olarak ele alınır. Maddi hayat içerisinde sadece maddi çıkarlarıyla varolan bir «homo economique»tir.
Kapitalist demokrasi düzeni azgın bir materyalist ruh taşımaktaysa da materyalizmin hayat felsefesi, ve onun hayatı açıklayan öğretisi üzere kurulmamıştır. Bu düzenin sosyal atmosferinde hayat, maddî çıkar hudutlarının dışındaki tüm alâkalardan soyutlanır. Ve fakat bu soyutlama işlemi bir felsefî anlayışa sahip değildir. Bu sözümle kapitalist dünyada materyalist felsefî ekollerin bulunmadığını kastediyor değilim. Aksine materyalizm, ikbalini bu düzenin dünyasında bulmuştur. Şöyle ki:
a) Sanayi devrimi ile ortaya çıkan deneysel zihniyetin etkisi.
b) Mutlak doğru kabul edilen bir takım fikirlerin yanlışlığının ortaya çıkmasıyla başlayan görüş ve anlayışlardaki değişmenin doğurduğu şüphecilik ve fikrî kargaşa.
c) Aklı ve fikri donduran, zulüm ve baskı yolunu seçen, sosyal kargaşayı kendi lehine körükleyen hristiyanlığa karşı yüz gösteren hoşnutsuzluk ve ondan cayma ruhu.
İşte bu üç faktör bir çok Batılı zihniyetlerde materyalizmi hazırlamıştır.
Bütün bunlar doğrudur. Ve fakat kapitalist düzen, materyalist bir hayat felsefesi üzere kurulmamıştır.
Sosyal hayat problemi, hayat realitesiyle ilintilidir. Bu problem, hayatı onun realitesini ve hudutlarını belirleyen bir temel üzerine oturtulmadıkça sağlıklı bir biçimde ortaya konamaz. İşte kapitalizm düzeni bu ‘temel’den yoksundur.
Kapitalizm düzeni, hayat realitesi problemini dondurarak ve toplum problemini de bu realiteden soyutlayarak işi ‘oldu-bitti’ye getirmekte ve çözümü meseleyi saptırmakta aramaktadır. Yine bir hile yaparak, hayat realitesi karşısında daha baştan bir ‘bakış
İslami doktrin başarılı bir tecrübeye sahiptir. Uygulanma kabiliyetini ve başarısını ispatlamıştır. Sonraları önderlerini yitirmiş, meydan boşalmış ve dava, ruhları İslamla dirilmemiş kimselerin merhametine kalmıştır. Onlar ruh olarak, öz olarak İslam'a ayarlı olmadıkları için onun kutlu hakimiyetini sürdürmekten aciz kaldılar.
İnsanlığımdan çok sıkıldım. Elimden gelseydi, anında vazgeçerdim.
