Hilal Y.
@EmotionsWit
Şu anda okuduğu kitaplar
''Bir şey olmak hülyasındaysan, cellat değil barışçı olmaya özen. Kalem, öldürmek için değil, diriltmek içindir. Ruhlara, yüreklere taze heyecan ve çarpıntılar; millete, yeni bir hayata haberler götürmek içindir.''
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap, 8 küçük hikayenin bir araya gelmesiyle 68 sayfalık bir eserden
oluşuyor. Küçük hikaye deyip geçmemek lazım, zira etkileri okuyucu üzerinde derin izler
bırakıyor. Önemli bir eser, çünkü Türk edebiyatımızda ilk kısa hikayeler olma özelliğini taşıyor.
Yazar, Tanzimat Dönemi edebiyatının da etkisiyle "sanat, sanat içindir." anlayışını
benimsemiş durumda. Ama gelin görün ki sanatı sanat için yaparken de okuyucusunu kazanmayı
bilmiş usta kalem.
Kitap, toplam 127 sayfa, ama yarısı orjinal metin diğer yarısı ise sadeleştirilmiş metin. Yani
68 sayfalık bir eserden bahsediyoruz. Buna rağmen hikayeler gayet orantılı uzunlukta. Ne azı ne
de fazlası kabul edilebilirdi. Eleştirebileceğim bir noktası, hikayelerin içinde hep karamsarlığın,
aşk acısının ya da hayal kırıklığının işlenmiş olması. Edebiyatta ilklerin arasına girmiş bir eserden
ben biraz da aydınlık tarafları görmeyi umut ederdim açıkçası.
Üslup olarak da muazzam bir yapıt ortaya koymuş yazar. Edebiyatçı olduğunu iliklerimize
kadar hissettirmiş desek yeridir.
Sonuç olarak, küçük şeylerden bile büyük dersler çıkarabileceğimizi bize aktarma
çabasında olan bu eser işini gayet iyi yapmış.
Kitap hakkında gerçekten tartışılacak ve yazılacak çok şey var. Öncelikle yazarın diline değinmek istiyorum, oldukça açık ve sade bir dili vardı bu nedenle uzun bir aradan sonra ilk defa, bu kelime ne anlama geliyor diye, sözlük kullanma gerekliliği duymadım. Puşkin, Dostoyevski tarafından eserlerinde (Puşkin tavsiyesini, en son Ev Sahibesi’nde gördüm) bilhassa okumamızı istediği bir yazardır ve Dostoyevski bir tavsiyede bulunuyorsa mutlaka o yazar, o deneme, o biyografi, o makale, o roman okunmalıdır diye düşünüyorum.
Kitap, tarihteki Pugaçov isyanını, on yedi yaşındaki genç bir subayın gözünden ele almaktadır ve bunu yaparken de o döneme ait tarihi bilgilendirmelerde bulunur.
Puşkin, atmosfer oluşturma anlamında da gayet başarılı bir iş çıkarmış. Yarattığı psikolojik ortam, yer betimlemeleri ve karakterler, sizi hikâyenin ortasına bırakıyor ve her bir karaktere karşı tutumunuz değişiyor ve sürekli olarak karakterler ile alakalı hislerinizle, yargıda bulunma gereksinimi hissediyorsunuz. Ayrıca Puşkin, kitabı otuzlu yaşlarında yazmasına rağmen ana karakterin on yedi yaşında olduğuna dair şüpheye düşmüyorsunuz. Öyle ki, karakterin fevri hareketleri, düşünmeden giriştiği davranışları ve Marya’ya olan aşkı tamda o yaşa ait psikoloji ile yansıtılmış. İşin ilginç tarafı ise olaylar rastlantısal olarak ilerliyor, birde bu rastlantısal olaylara karakterlerin olumlu-olumsuz davranışları müdahil olunca hikâye garip bir hal alıyor. Daha fazla detay vermeden, Dostoyevski’nun tavsiyesine uyup bu hoş kitabı okumalısınız diye düşünüyorum.
ah şu yalnızlık
kemik gibi
ne yana dönsen batar...
güzel günler çabuk geçer
içimiz bir hoşça kal ülkesi
bir ölüm vefalı,
bir de sonbahar...
