Esin
@Esincerci
Şu anda okuduğu kitap
“Şaheser” mi yoksa “şişirme” bir kitap mı?
“Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”
Bitti...
İki saatte bitebilecek bir kitaptı ama günlerdir onunla yaşadığımı fark ettim.
Bitirdiğimde bir fikir sahibi olurum diyordum, şimdi bir yük kaldı sırtımda. Tamamlanırım dedikçe eksik kaldım. Bitiririm dedikçe yittim. Oysa daha başından belliydi sonunda ne olduğu, “Hemen söyleyeyim, bu kitabın sonunda başkahraman ölüyor. Hatta sonunda bile değil, daha ortasında…” Ve şu gerçek tokat gibi çarptı suratıma: “Bazı hikâyeler doğumla değil ölümle başlar.”
Ne zaman ölür insan?
Bedenin toprak altına girmesi bir ölüm için yeterli midir?
“Babam bir bahçe.” Güçlü bir metafor değil mi? Belleğimiz de bir bahçe aslında. Unutmaya çalıştıkça filizlenen, kurutmaya çalıştıkça yeşeren. Sahi, unutabildik mi yitirdiklerimizi? Hele ki bu yitip giden bir “babaysa”. Hâsılı kelam, baba eşsiz bir gölgedir, der 
M. Kemal Sayar, hesap sorar 
Nermin Yıldırım, “Baba, beni neden sevmedin?” Ve hüzün doludur 
Şükrü Erbaş’ın tanımı, “Anne gam yükü, baba bir boşluk fotoğrafıydı.” Yitip gitmeden anlayamıyoruz kimi zaman sevdiklerimizin değerini, yitip gitseler bile sevdiklerimiz her zaman sevmiyor bizi. Zordu okumak, bir ölümü anlatıyor sanmıştım, ölümle ölünmediğini her sayfada anladım. “Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?”
“En azından guguk kuşunun ötüşünü duyacak mıyım?”
Öleceğinizi öğrenseniz, bu dünyaya dair neyi göremeyecek oluşunuz üzerdi en çok sizi? 
Dokunmadan kitabında okumuştum, “Ölecektim. Öyle yaşlanıp elden ayaktan kesilince değil üstelik, bugün yarın. Belki yeni bir mevsim göremeden, tek bir yeşil erik daha yiyemeden, kıymetli defterimin sonuna gelemeden...” Ölene mi zor ölüm yoksa arkasında bakakalana mı? Sizin hiç babanız öldü mü diye sorar 
Cemal Süreya, “Benim bir kere öldü, kör oldum,” diye devam eder.
M. Kemal Sayar, hesap sorar Nermin Yıldırım, “Baba, beni neden sevmedin?” Ve hüzün doludur Şükrü Erbaş’ın tanımı, “Anne gam yükü, baba bir boşluk fotoğrafıydı.” Yitip gitmeden anlayamıyoruz kimi zaman sevdiklerimizin değerini, yitip gitseler bile sevdiklerimiz her zaman sevmiyor bizi. Zordu okumak, bir ölümü anlatıyor sanmıştım, ölümle ölünmediğini her sayfada anladım. “Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?”
“En azından guguk kuşunun ötüşünü duyacak mıyım?”
Öleceğinizi öğrenseniz, bu dünyaya dair neyi göremeyecek oluşunuz üzerdi en çok sizi? Dokunmadan kitabında okumuştum, “Ölecektim. Öyle yaşlanıp elden ayaktan kesilince değil üstelik, bugün yarın. Belki yeni bir mevsim göremeden, tek bir yeşil erik daha yiyemeden, kıymetli defterimin sonuna gelemeden...” Ölene mi zor ölüm yoksa arkasında bakakalana mı? Sizin hiç babanız öldü mü diye sorar Cemal Süreya, “Benim bir kere öldü, kör oldum,” diye devam eder.Esin
Ben kitabı okurken yeterince ağlamıştım incelemeye ağlayacağımı düşünmüyordum ama yanağımdan sessizce süzelen yaş hala kitabı içimde bir yerlerde unutmadığımı söylüyor elinize sağlık daha ne kadar güzel anlatılabilirdi bilemiyorum 💐
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ve başladım...Alıntı
Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.
Esin
Annem babam sağ olmasına rağmen o kadar ağlattı ki beni bittiğinde bi süre durup bekledim 😔
Haklı bir gerekçe olduğunda kaçmamak, depresyona neden olur.
Esin
Öğleye yaklaşsakta günaydın 😊 bende başladım kitaba ama dün sanırım diğer kitabı bitirdim buna adapte olamıyorum falan diye üstelemedim ama ilerletemiyorum ne olur ilerki sayfalarda rahatlayacağını söyleyin 😩
Vahşi Kadınlar!
Dikkat!
Sırf okumuş olmak için okunacak türden bir kitap değildir bu. Anlamak için emek vermeniz gereken bir kitap. Her sayfası dolu dolu. Yazarın yirmi yıldan fazla emek vererek yazdığı bu eserini anlamak (gerçekten anlamak) için sizin de biraz emek vermeniz gerekmektedir. Sıkıldığınız anda kitabı kapatmanızı öneririm. Çünkü hangi sayfasında neyi kaçıracağınızı bilemezsiniz. Bu arada sabırsız kişilerin bu kitabı yarıda bırakma ihtimali yüksek.
Yarıda bırakmamanız için buraya yazarın "Okura Not" başlığı altında geçen bir sözünü, bir nevi "bu kitap nasıl okunmalı?" işte bunun açıklamasını bırakıyorum.
Bu çalışma, yavaş yavaş ve uzun bir zaman diliminde yazıldı. Yazdım, çıkıp gittim, üzerine düşündüm, geri döndüm ve biraz daha yazdım, çıkıp gittim, biraz daha düşündüm ve geri döndüm ve biraz daha yazdım. Çoğu kişi bu çalışmayı yazıldığı şekilde okudu. Bir parça okuyup dışarı çıktılar, üstünde düşündüler, sonra tekrar geri geldiler.
Sayfa: 515
İlk bakışta okunması zor, ağır bir kitap gibi görünüyor. Fakat daha ilk öyküyü (Mavi Sakal) okuduğunuz anda bu korkunuzu yenmiş olacaksınız. En azından göründüğü kadar da korkunç bir kitap olmadığını anlıyorsunuz. Kitabın giriş kısmını sıkıcı diye kesinlikle atlamayın. Çünkü öykülerden sonra ki açıklamalarda giriş kısmında açıkladığı tabirlere çok sık denk geleceksiniz.
Peki kitap neyi anlatıyor?
Elbette tahmin ettiğiniz gibi güçlü kadınları anlatıyor. Vahşi kadınları. Karanlığın içine hapsedilmiş, bastırılmış, yok sayılmış kadınların yeniden doğuş öykülerini anlatıyor. Bu öykülerden yola çıkarak gölgeler arasında kalan kadınlara ışık oluyor, yeri geliyor içlerinde ki güçlü kadını bulmaları için onlara ayna oluyor.
Clarissa Pinkola Estés'e göre her kadının içinde sürekli dans eden, hayat dolu, güçlü, ilahi, yeniden var
Esin
Kitap iki gündür elimde henüz ilerleyemedim o kadar çok bıraktım ki ben bu kitabı bi araştırayım diye girdim ve tekrar tekrar okumaya çalışacağım umarım bitirebilirim
