Eylül Durmaz
@Eyylluul
22 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Burada, bu kırık masanın başında ilk satırları yazdığım gecelerdeki kadar nikbin değilim. Ben zannediyordum ki ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile götürmek için yalnız onun dümenini ele almak kâfidir...
Şimdi anlıyorum ki değilmiş... Yollar görünmez kayalarla doluymuş... Onlara çarpmamak lazımmış... Daha fenası gizli cereyanlar varmış ki insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını fark edemezmiş... Tâ kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar…
Boğazı düğümlenmek derler ya hani…Alıntı
“İnsan anlatamadıkça bir düğüm atılır boğazına. Ve o düğümler birikir, artık çözülemez hale gelir…Bunu ben çok iyi biliyorum.”
Ölüm böyle midir?
"Ölüme bu kadar takılıp kalma
oğul! Insanlar ölmek için doğuyor.
Zaman bir bezirgân, ةlüm alr, ةlüm
satar. Gecede ve gündüzde, gençte ve yaşlıda, iyide ve kötüde hep budur yaptığı. Insan gaflete kapılıp zamanı öldürdüğü için yapar bunu. Bir intikam alır gibi. Ve zamanlar öldükçe ölümün zamanı gelir. Kaçışı olmayan, kurtuluşu bulunmayan andır o. Bir yerde susmak gibi; bir yerde konuşmak kadar... Ebedi hakikatin ta kendisidir ölüm. Her başa gelecek ve tek başına olacak "
