Güldürmek doğuştan gelen kabiliyettir. Gülmek de kavrayıştır. Kahkahayı, kuru bir tebessümle geçiştirmek güvensizlik, tebessümü kahkahayla karşılamak da görgüsüzlüktür. Gülünç olmaksa, büyük talihsizliktir. Bunları birbirine karıştırmak ise affedilmez cehalettir.
Neden ölüm döşeklerinde böylesine içten, sıcak, huzurlu gülümsüyordu bu kadınlar? Neden yaşarken değil de ancak ölürken? Bırakıp gittikleri yetmezmiş... alay edercesine, küçümsercesine... ölürken...
Dedi ki ; " İsteklerine gem vurmayı öğren," dedi ki ; "Her isteğine kavuşmak seni ölüme daha tez aparır," dedi ki ; "Koyver de sır, yavaş yavaş görünsün."