Fatoş Bentli
@Fbbd
9 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
“Faşizmi hep kötülükle eş tuttuk biz. Halbuki niyetini densizce başa kakan, boşluğuna yumruk gibi oturan her iyilik de faşist bir eylemdir. Yoksa bu kadar insan seviyordum, öldürdüm deyip çıkar mıydı işin içinden? Ya da yavaş yavaş usul usul severek öldürür kıyar mıydı biri diğerinin canına? Kalp insan haysiyetinden daha ağır değildir. Kirli kan atılmıyor hiç bedenden, bir yerde birikiyor, bileniyor, kinleniyor, hükmediyor, kastediyor. Yavaş yavaş olan bu, olduruyor insan kötülüğü.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Ama gerçeklerle yalan söylüyorsun kendine,; karşına kim çıkarsa ona değil, onun hikayesine bakıyor, kendi anlatına ekliyorsun. Yaraları sevme huyundan vazgeç Hayriye. İnsan yaralı bir hayvan, sen ne yapsan iyileşmez, sevsen de geçmez sövsen de.”
“Hayriye hanımın her türlü otu kaynatmak gibi bir alışkanlığı vardı. Akşamları mutlaka içkisini içer, sigaraları ardı ardına yakar, biraz da sağlıklı olayım diye yatmadan mutlaka rezene, papatya ya da melisa kaynatır içerdi.”
YalnızlıkEdebiyat
“Çünkü pijamalarını çıkarmadan çorabını giymeye başlayan bir insan, kendini giyinme eyleminin içinde bulduğu için, pijamalarını çıkarınca onları katlamadan yatağın üstüne fırlatır. Bunun zararı nedir? Bunun zararı şudur: Bakkaldan dönünce katlanmamış pijamalarla karşılaşan yalnız bir insan, istemeden geriye dönüş yapar ve bu arada hiç yaşamadığını düşünür. İşte mantık ve ruhbilim böyle birleştirilir albayım, Ah yalnızlık albayım!”
“Ayaklarına pedikür yaptırmakta olan sosyete kızı, işportacıdan havuç almakta olan ev kadını, piyanist olmak işleyipte olamamış olan, buna özür olarak da kız kardeşine bakmak zorunda kaldığını ileri süren muhasebeci, işinden nefret eden iş adamı, sanatından nefret eden işçi, herkesten nefret eden aydın, hepsi bir araya gelmiş, can sıkıntılarını gideren, onları kendi kendilerinden kurtaran ortak öfkenin lüksü içinde, sanki kardeş olmuşlardı. Kendilerinden kurtulmanın ne bulunmaz bir şans olduğunun da farkındaydılar. Görüş birliği içindeydi okurlar. Basın da görüş birliği içindeydi.”
