Ilık rüzgarla taşınan uykulu ağaçların yumuşak nefesi ve çimenlerin ipek gibi fısıltısı şuan uzaklarda, sonra birden ses yükseliyor ve ılık bir dalga yavaşça ölüyor.
Yıldızlar sanki aniden yere inmişti, gözlerinin önünde muazzam bir parlaklık var, her şey kıvılcımlar gibi havada alev almış, dokunduğu herşeyi yakıyor. Ne kadar sürdüğünü bilmiyor, bu yumuşak zincire saatlerce mi yoksa saniyeler kadar mı vurulduğunun farkında değil ; bu vahşi, duygusal mücadele içinde herşeyin alev alıp sürüklendiğini hissediyor, muhteşem bir baş dönmesi içinde yalpalayıp duruyor.
...
Belki de onu hayal etmiştim ya da uzun zamandır bizi bunaltan yağmurları uzak diyarlardan şehrimize getiren o parlak bulutlardan birinde görmüştüm. Penceremin altında melenkolik bir şekilde gıcırdayan sesiyle bir orgcunun içten bir şekilde çaldığı eski bir şarkıda mı duydum yoksa biri bana bu öyküyü yıllar önce mi anlatmıştı?
Bilmiyorum.
#son
O günlerde yani beraber geçirdiğimiz günlerde, henüz hiç duymamıştım, uzun yıllar önce bir Budala Prens' in gözlerinde yaşlarla bir sunağın önünde diz çöküp ikonlara sorduğu şu soruyu:
"küçücük çocuklara her şeyi neden anlatmak gerek?"
Hakikaten de sevgili Portuga, bana herşeyi çok erken anlattılar.
Hoşça kal!
Hayatın şefkatli yanını bana sen öğrettin, sevgili Portuga. Bugün çocuklara misketler ve kartlar dağıtmaya çalışan benim, çünkü şefkat olmayınca hayatın pek değeri kalmıyor. Şefkat göstermek beni bazen mutlu ediyor, bazen de yanıltıyor, ki bu ikincisi daha sık oluyor..