Ferhad
@FerhadG
Yarın ne kadar sürecek ?
Vejetaryen
Beden Eğitimi ve Spor Öğretmeni
Lisans Ondokuz Mayıs Üniversitesi - Spor Bilimleri Fakültesi
Silopi
1992
44 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Biz o sıralarda bazı şeylere tüm kalbimizle inanmıştık ve bazı şeylere tüm kalbimizle inanabilecek kişilerdik. O duyguların öylece yitip gitmesi,bir yerlerde kaybolması mümkün olamaz "
Çakır'ın atı
Ölüm döşeğindeki Çakır'ın başucunda
Atın başı öne eğik.
Çakır'ın ölüsünü koklar gibi.
Atın gözlerinde, günümüzde çok az insanda görülen yaşanmış bir
hüzün.
Sanki ağlıyor.
Ya da birazdan ağlayacak
Ezilenler1000Kitap
Dostoyevski, Ezilenler’i sürgün yıllarının ardından, 1861’de kaleme aldı. Yazar, karakterlerin iç dünyasını yansıtma konusundaki ustalığını bu eserde de gözler önüne seriyor. Özellikle anlatıcı Vanya karakterinde, Dostoyevski’nin kendisinden izler taşıdığı hissediliyor.
Romanda iki temel olay örgüsü bulunuyor ve ilerleyen bölümlerde bu iki hikâyenin birbiriyle kesiştiğini görüyoruz. Bunlardan ilki, Nataşa’nın Prens’in oğlu Alyoşa’ya kaçışı ve bu aşkın zorlu sınavlara maruz kalması. Diğeri ise öksüz bir çocuk olan Nelli’nin trajik hayatı ve annesinin acı dolu kaybı.
Romanın başkahramanı ve anlatıcısı Vanya, genç bir yazardır. İlk romanını henüz tamamlamış, rutubetli bir odada, yoksulluk içinde hayata tutunmaya çalışmaktadır. Dostoyevski’nin karakter yaratmadaki ustalığı, her bir figürü benzersiz ve derinlikli kılar. Nataşa’yı koşulsuz seven Vanya, Alyoşa’ya delicesine âşık olup her şeyi affeden Nataşa, bencil ve kibirli Prens, kızını ne kadar özlese de gururuna yenik düşen bir baba…
Bir yanda çıkarları uğruna her kötülüğü yapabilen kibirli insanlar, diğer yanda erdemli fakat aşağılanmış kişiler… Bir yanda ezenler, diğer yanda ezilenler… Ama belki de asıl soru şu: Her ezilen, bir gün bir ezene dönüşmez mi?
Son kelimesini okudum, ayaklarımı sürüye sürüye masanın başına gelip oturdum ve başlıyorum işte kendimce yorumlamaya...
Düşünün ki daha görür görmez kitabı, sanki kırmıştı beni, doğru hissetmişim. Daimi olan bir Van Gogh merakımı değil gidermek daha da ilerletmiş bir haldeyim.
Daha ilk sayfalarının umut dolu, renkli, heyecanlı ve giderek renklerin azaldığını, sanki sayfaların grileştiğini görüyorsunuz. Bu kadar inancı yüksek, hatta öyle ki İncil'den devamlı alıntı yaparak motivasyonunu daha da yükselten birinin zamanla nasıl yıprandığını, nasıl hastalıklı bir ruh halinde olduğunu izledim. Günümüzde adı bu kadar revaçta olan birinin zamanında hak ettiğini asla görmemiş olması son derece üzücü.
Şayet okursanız, birçok kez şu cümlelere rastlarsınız; "Yine de umudumu yitirmedim...". Halbuki umut denen şey kalmamıştı artık onun içinde. Söylenenler doğru ise, yalnız yaşamaya başladığından beri senede sadece 6 sıcak yemek yiyebilmiş, tüm ihtiyaçlarının kardeşi tarafından karşılanan birinin şu an ticari bir obje olarak geçtiğimiz her sokakta, her defterin kapağında, çantaların ve bluzların baskılarında görmek beni öyle çok öfkelendiriyor ki... Son derece saygısız ve ucuzca bana kalırsa!
Geçirdiği tüm krizlerde, onu sayfaların içinden çıkarıp, kucaklamak istedim defalarca. Omuzlarından tutup, "Hayır, başardın, şu an herkes seni biliyor tüm eserlerin müzelerde, kendinden daha üstün gördüğün ressamlardan daha çok tanınıyorsun!" demekte istedim aynı zamanda.
Kardeşinden istediği tüm maddi yardımlardan kaynaklı mahcubiyeti de görebilirsiniz, başka ne şansı vardı ki...
Çok uzun zamanda okuduğumu da belirtmek isterim. Başucu kitabımdı benim, bitsin istemedim, kendime bu kadar yakın gördüğüm, çok çok iyi anladığım bir dostumu hızlıca tüketmek istemedim. Onun nasıl hissettiğini anlama
