İrlanda’nın Dublin şehrinde doğan ve çoğunlukla burayı eserlerinde olayın geçtiği yer olarak kullanan James Joyce, 20. yüzyılın en etkili yazarlarından biriydi. Eserlerinde sıklıkla İrlandalıların yaşam tarzına, özellikle de İngiliz kolonialismi ve Katolik muhafazakârlığı altında yaşayan insanların duygusal, ruhsal ve kültürel zorluklarına odaklandı. Araby’de Joyce, gencin duygusal yalnızlığını yansıtmak için karanlık ve bunaltıcı bir Dublin atmosferi kullandı. Joyce’un ve öykülerinde kullandığı ‘setting’in öykülerine etkisi üzerine araştırmalarıma göre çevrenin atmosferi sadece Joyce’un hayal kırıklığıyla şekillenmiyor; aynı zamanda fiziksel çevrenin nasıl derin bir şekilde arzularımızı ve algılarımızı etkileyebileceğini de hatırlatıyor.
Öykü “kör” ve sessiz North Richmond Sokağı’nın tasviriyle başlıyor. Bu sokak Christian Brother’s School’un çocukları özgür bırakıldığı zaman dışında çıkmaz ve sessiz bir sokak. Bu durum durağan ve boğucu bir yeri sembolize ederken; evin küflü ve yaşama elverişsiz tasviri cansızlığı ve tekdüzeliği belirtiyor. Ayrıca, bu güçlü tasvirler çocuğun duygusal manzarasını yansıtıyor. Tüm bu tasvirler beni evimden aldı, sanki Dublin’e götürdü. Küçük çocuk anlatırken ben de o sokakta yürüyor gibiydim.
Bahsetmek istediğim bir başka nokta da Joyce’un hikâyenin temalarını, özellikle de manevi felç, idealizm ve hayal kırıklığı temalarını derinleştirmede önemli rol oynayan bazı dini semboller kullandığıdır. Örneğin, çocuğun evinin eski kiracısı Katolik bir rahipti. Evde küflü bir atmosfer vardı ve rahibin sararmış kitapları mutfağın arkasındaki atık odasındaydı. Araştırmalarıma göre, rahip İrlanda’da dinin çürüyen etkisini simgeliyor. Ayrıca, rutubetli hava ve sararan kitaplar çürüme ve ruhsal boşluk uyandırır. Rahibin kitapları konuları açısından
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Eğer Tanrı'nın her şeye gücü yetiyorsa kendisinin bile çözemeyeceği bir şifre yaratabilir mi? İşte çelişki de burada yatıyor zaten. Eğer Tanrı şifreyi çözemez ise her şeye gücü yeten değildir. Eğer çözerse yine değildir; çünkü kendisinin çözemeyeceği bir şifre yaratmayı başaramamıştır" "Sonuç: Her şeye gücü yeten bir Tanrı yok. Bu anlamadığı şeyleri çözmek için bir yol ve sığınacak bir yer arayan insanın uydurduğu bir hayaldir."
Çoğulu; “Melâike”dir. Melekler, her canlıdan önce yaratıldı. Onun için, kitaplara îmândan önce, meleklere îmân edilmesi bildirildi. Kitaplar da peygamberlerden öncedir. Kur’ân-ı kerîmde de, inanılacak şeylerin ismi, bu sıra ile bildirilmektedir.
Kitap eleştirmeni Lee Hyun-woo, bir röportajında şöyle diyordu:
"Kitap eleştirileri, okunmaya değer olanlarla okunmasa da olur olanları ayırt etmemizi sağlar."
Ölüme doğru koşmuyoruz, doğum felaketinden kaçıyoruz; onu unutmaya çalışan felaketzedeler olarak çırpınıp duruyoruz. Ölüm korkusu, bizim ilk ânımıza kadar giden bir korkunun geleceğe yansıtılmasından başka bir şey değildir.
Sayfa 10 - Metis Yayınları, Üçüncü Basım: Nisan 2019 Çeviren: Kenan Sarıalioğlu·Kitabı okuyor