"Acı sıklıkla sesli olana bağlıdır. Bir tür tınlamadan (résonance) ileri gelir. Sağır, dokunaklı, zonklayan demez miyiz? Temelini çalan, çınlayan, bağıran ve susandan almaz mı? Şüphesiz acının bağrına kitap okuyarak veya tabloya bakarak aynı derecede ulaşamayız. Acı söylediği hariç sestir, sözcükler olmadan vurgudur, mantıksal olmayan sessel olandır. Bir sestir. Akordu yanlıştır. Ama ondan kalan hiçbir yerde gibidir. Hayaletler gibi unutulduğuna inanıldığı zaman geri gelendir." (Schneider)