Emrah Gedikoğlu
@Flyingkoala
Lisans
İstanbul
Samsun, 29 Eylül
28 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Yaban-cıİnsan ve Toplum
Dönem olarak bakıldığında birinci Dünya Savaşı yeni bitmiş, bir kurtuluş mücadelesi veriyoruz, Anadolu’da ortalık karmakarışık. Bir tarafta Ankara hükümeti diğer tarafta İstanbul hükümeti, ülkenin bazı bölgeleri işgal altında acayip bir ortam. Böyle bir dönemde anlatabilecek onlarca hikaye çıkabilmesine rağmen bu kitapta anlatılan bambaşka bir durum.
Savaşta tek kolunu kaybederek gazi olmuş bir subayın, İstanbul’un işgal altında olması sebebiyle evine geri dönemeyip emir erinin köyüne gidip orada misafir olduğu bir süreçte geçer kitap. Anadolu’ya ve köylüye farklı bir bakış açısı sunar. Köy halkının yaşayışı bir aydının bakış açısıyla dile getirilir. Açıkçası kurtuluş savaşı, Anadolu, halk denildiğinde benim aklıma vatan, millet, Sakarya tarzı bir düşünce gelirken, burada anlatılan köy hiç de öyle bir köy değildir. En fazla dert edilen şey, “aman ürünlerimize bir şey olmasın”. “Düşman gelse ne olacak?”, “Bize ne zarar verecek en fazla bir sene sonra çekip gider.” düşüncesi hakim. Hatta Ankara Hükümeti’nin faaliyetlerine kızgın. “Bir an önce bitse” bakış açısı hakim. Bununla ilgili, kitabın bir yerinde çok bilindik “Bir insan Türk olurda nasıl Mustafa Kemal paşadan yana olmaz?” sözü geçer. Ana karakter Ahmet Celal, köylünün bakış açısıyla “yaban”, Çok cahil bir insan topluluğunu anlatır, sürekli çatışır, hiç kimseyle anlaşamaz ve doğal olarakta köyde dışlanır. Bu süreçte kendisini çok yalnız hisseder.
Yakup Kadri Karaosmanoğlu, bu kitapta özellikle de esprili bir anlatım sunmasından sebeple, kitap yayınlandıktan sonra, köylüyü aşağıladığı gerekçesiyle çok sert eleştirilere maruz kalmıştır. Kitabın başlangıcında da bir önsöz olarak bu sert eleştirilere cevabı vardır.
Aydın, cahil çatışmasını çok net bir şekilde ele alan eser, o döneme farklı bir açıdan bakmak
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu kitabı tek bir cümle ile anlat deselerdi, herhalde “miskinliğin kitabı yazılmış derdim” Oblomov öyle bir klasiktirki literature “oblomovluk” diye bir kavram katmıştır. “Oblomovluk sendromu” bilinçli tembellik, bir sonraki adımın ne olacağını bile bile tembellikten hiç bir şey yapmamak manasında kullanılır.
Kitabın ana karakteri Oblomov varlıklı bir ailenin çocuğu olarak herhangi bir maddi zorluk çekmemiş, kendisine küçüklüğünden beri herhangi bir sorumluluk verilmemiş, her işini bir yardımcı yapmış, ayakkabısını bile bağlamamıştır. Ailesi dünyadan göçüp gidince tek başına kalan Oblomov’un başına gelenler mükemmel bir şekilde anlatılmıştır kitapta. Sabahtan akşama kadar üzerindeki hırkasıyla yattığı yerden her işini başkalarına yaptırmaya çalışan bir karakter düşünün. Bazı bölümlerinde miskinlik öyle bir seviyeye çıkar ki bir yandan gülümseyip bir yandan sinirlenebilirsiniz. Daha da garibi Oblomov bu durumdan şikayetçi değil bilakis mutlu. Ama her şeye rağmen Oblomov karakteri acayip sempatik geldi bana. Çok saf kalpli olması bunu sağlıyor sanırım. Oblomov’dan yana herhangi bir ihanete uğramaz kimse.
Ayrıca kitapta Rus burjuvazine dair detaylar bulunuyor. Hatta başka milletlerle olan kültür farklarından bahşediyor ama tabi ana mevzu başka.
Bu kitapla okurun güçlü bir bağ kurması çok olası çünkü her birimizin hayatında muhtemelen Oblomov olduğu bir durum ya da dönem vardır. Böyle bir mevzunun bu kadar güzel dile getirilmesi etkileyici. Kitabı hiç sıkılmadan zevkle okudum. Bana göre Rus klasikleri içinde yeri çok yukarılarda. Kesinlikle tavsiye ederim.
İyi okumalar.
-İnsan hayatının normal amacı dört mevsimde de, yani hayatın dört çağında da fazla hoplayıp zıplamadan yaşamak ve son güne kadar hayat kadehinin hiçbir damlasını israf etmemektir: Ağır ağır yanan bir ateş, ne kadar şairane olursa olsun şiddetli bir yangından daha iyidir. Bu düşündüklerimi gerçekleştirmekle mutlu olacağım, fakat fazla umudum da yok, çünkü bu çok zor bir iş.
