Ne kadarcık ömrümüz var, aşağılanmış insanların alçak hünerleriyle,dedikodusuyla vakit geçirecek..
Her bir şey onarılır,aşağılanmış,kendi gözünde kendini aşağılamış dedikodu namussuzluğuna başvurmuş insanın çürümüşlüğü, kokuşmuşluğu onarılmaz.
Demek istediğim , ne yapıyor olursak olalım kaygılanacağız. Kitabevi değil,başka bir işte çalışırsak da öyle. Neticesinde konu şuna geliyor: Ben ne tür bir iş yaparak endişe ile savaşacağım?
Kitap okurken başkalarının duygularını paylaşabiliyoruz. Bizleri bitmek tükenmek bilmeyen bir telaşla başarıya koşturacak şekilde tasarlamış bu dünyada,koşmayı bırakıp etrafımızdaki insanlara bakma olanağı elde ediyoruz.Bu yüzden daha fazla insan kitap okursa bu dünyanın biraz daha güzelleşeceğini düşünüyorum.