Kitap boyunca ana karakteri Raif bey değil de Sabahattin Ali olarak düşündüm.Kitabı bitirdiğimde 'sevgi' kavramına güvenim daha da arttı. Sevmenin ne demek olduğunu böyle güzel anlatan Sabahattin Ali'ye buradan selam olsun.
'dur bakim, en son ne zaman ağlamıştım? 5 yıl önceydi sanırım.'
(işe başladım. her gün saçım başım dağınık içeri giriyorum. karşımda onun yüzü. tanrı aşkına, en son 5 yıl önce ağlamış bir insanla ne konuşabilirsiniz ki? kontrollü kadın didem. bir kontrol, bir kontrol… başka da bir şey yok zaten)
‘sen çok duygusalsın.’
(bunu söylerken yüzünde garip bir acıma duygusu. geri duyarlılıklı insanların özürlülere baktığı gibi bakıyor bana. neyi anlatsam ben şimdi? insan kavramını mı? sofistlerden başlayarak felsefe tarihini mi? yoksa buscaglia'dan ucuz örnekler de paklar mı bu kadını?)