Zehra
@Golyadkin
Bütün hayatım ayıklamakla geçti, gene de bitiremedim süprüntüleri atmayı.
Olmuş olduğuyla olmak istediği arasında çok uzun bir mesafe vardı ama, içinde uyanmış olan manevi yaratık için artık olmayacak bir şey yoktu.
Reklam
Yavaş yavaş yürüdü; dar ve kalabalık sokaklardan, dar ve kalabalık sokaklara geçti.
Büyük bir fırtınaya tutulmuştum. Evet, yabancılarla dolu, bana yabancı olanlarla dolu, uçsuz bucaksız bir denizin ortasında yalnız başıma kalmıştım. Düşündüm. Avcuma aldığım nohutlara bakarak hayatımı, ne işe yaradığını bilmediğim zavallı yaşantımı düşündüm. Nohut ve makarna gibi, bir araya getirilemeyen parçalardan oluşan günlerime acıdım.
Tükenmeyen hayalin sonunda yorulduğunu, sonu gelmez gayretten tükendiğini hissedersin, çünkü ne de olsa olgunlaşırsın, eski ideallerini geride bırakırsın, ideallerin küle, yıkıntıya döner; eğer başka bir hayat yoksa, o zaman hayatı bu yıkıntıdan inşa etmek gerekir.
Kemirici bir hastalığın pençesinde eriyen bir kimseden, kalbine hançerini saplayarak, ıstırabına son vermesini isteyebilir misin acaba? Böylece, çektiklerine son verdirmeyi düşünürken, kendini kurtarması için gereken cesareti de bir ânda elinden almış olmaz mısın?
Reklam