Kısacası anlayamıyorum. Çevremdekilerin acısının doğasını ve boyutunu hiçbir şekilde kavrayamıyorum. Pratik acılar, yani sadece yemek yiyerek son verilebilen acılar... Ancak asıl bu tür acılar, en büyük ıstıraptı ve bahsettiğim on felaketle kıyaslanamayacak kadar korkunç bir cehennemdi belki de. Bunu bilemiyorum ama böyle olsa bile intihar etmeden, delirmeden siyasi partilerden konuşmak; çaresizliğe düşmeden, yenilgiye uğramadan hayat mücadelesini devam ettirmek acı verici değil mi? Kendini beğenmiş birine dönüşüp, bir de üstüne bunun doğal olduğuna inanıp, bir kez olsun kendilerinden şüphelenmeden yaşamıyorlar mıydı aslında?