Hiçlik yokluktur yaşamın son sınırıdır Yokun ötesinde yok Olamaz insan hem kendi varlığının hem de diğer nesnelerin varoluşlarını bir hiç olarak görmeye başladığında Onun için yaşam bir şekilde zaten sona ermiştir O noktada nefes almanın yürümenin yemek yemenin konuşmanın çalışmanın bir anlamı yoktur Ancak insan ne kadar mutsuz olursa olsun içindeki sağlam bir bağ insanı öte yandan var olmaya bağlar İnsan bir solukta yok olmayı öyle kolay kolay isteyemez insanın içinde varoluşa Aşık duygular harekete geçer insanı yeniden tekrar tekrar kendi varoluşunun ve nesnelerin var oluşunun anlamını bulmaya zorlar insan varoluşa bağlı Hatta bağımlıdır
Uygun açıklamalar uygun anlam kalıpları bulamadığında kendisini tatminsiz ve çaresiz hisseder anlamsız bir varoluşun var olması ile yok olması arasında bir fark kalmaz