Tanrı’nın mutlu olmaları için kullarına bağışladığı evrenin güzelliği, hiçbiri için önem taşımıyordu.Yüreği; barışa, uyanışa ve sevgiye yönelten kainatın güzelliği değildi onları ilgilendiren…Hayır, onların önemsedikleri, birbirleri üzerinde hakimiyet kurabilmeleri için gerekli olan hilelerdi.