Hayatın güzelliklerini esirgediği
Bir sokağın arka tarafıdır ömrüm
Gücenik, kirli, karanlık...
Yaşar bir ölü yalnızlığı kendince
O duyarsız kalabalıklardan artık.
Şöyle diyor Stefan zweig: “Artık insanları bana daha iyi gelip gelmedikleriyle değerlendiriyorum. Onlarla birlikte olduğum da kendimi daha iyi hissedip hissetmediğimi soruyorum kendime.”