Esra keskin
@Harfiklimi
Umut, Allah’a dayanır.
Okuduğun her satır, düşündüğün kadar kıymetlidir.
Şu anda okuduğu kitap
Beni oylama kardeş, ne olur,
Benim kalbim içindeki sesin,
O ses ki her türlü fedakârlığa,
Her türlü cefaya tahammül edebilir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Heveslerimizin esiri olmadan yaşamak için her adımda kendimize şu soruyu sormalıyız: “Bu, Allah’ın rızasına uygun mu? Bu bana ahirette fayda sağlayacak mı?” Eğer cevap hayırsa, bilmeliyiz ki peşinden koştuğumuz şey sadece bir tuzaktan ibarettir.
Bazen içimde, bana ait olmayan bir ses duyuyorum. Benim kalbime, ruhuma, inancıma yabancı bir ses. Fısıltıyla başlıyor, sonra usulca büyüyor. Öyle tatlı konuşuyor ki, sanki benim iyiliğimi istiyor gibi. Ama biliyorum, bu ses bana ait değil. Ben ondan değilim, o benden değil.
O, rahatlık vadediyor ama huzuru almaya çalışıyor. O, özgürlük diyor ama içime zincirler vurmak istiyor. O, "bunda ne var ki?" diye soruyor ama ben biliyorum—her şey bunda saklı.
İçimde bir çarpışma oluyor. Bir yanım, bu fısıltıyı dinlemek istiyor, diğer yanım haykırıyor: "Hayır! Ben bu değilim!" Çünkü ben, bir anlık hevesler için hakikatten vazgeçmek istemiyorum. Çünkü ben, Allah’ın rızasını her şeyden üstün tutmak istiyorum.
Biliyorum ki nefsim benden bir şeyler istese de, kalbim Rabbim’i istiyor. Ve ben nefsimi değil, kalbimi dinlemeyi seçiyorum. Çünkü gerçek huzur, nefsin arzularına teslim olmakta değil, onlara direnmektedir.
Ve ben, bu direnişte kaybetmeyeceğim.
Zamanın Zeynep i
Bir kitabı yıllar sonra tekrar okumak, aynı satırlarda bambaşka anlamlar bulmak demektir. Zamanın Zeynep’i benim için de böyle bir deneyim oldu. Yedi yıl önce okuduğumda hissettiklerimle, şimdi hissettiklerim arasında derin bir fark var.
İlk okuduğumda, roman beni çok etkilemişti. Zeynep’in güçlü duruşu, fedakarlıkları ve inancı karşısında hayranlık duymuştum. Onun yaşadığı zorlukları sanki kendi iç dünyamda da hissediyor, onunla birlikte üzülüp onunla birlikte umutlanıyordum. O zamanlar kitap bana, teslimiyetin ve sabrın en güçlü silahlar olduğunu hatırlatan bir rehber gibi gelmişti. Belki de o dönem yaşadıklarım, duygusal dünyam, beklentilerim daha farklıydı ve bu yüzden kitaptaki her cümle beni derinden sarsıyordu.
Şimdi tekrar okuduğumda ise kitaba daha farklı bir gözle bakıyorum. O zaman yoğun bir duygusallıkla okuduğum bölümleri, şimdi daha sakin, daha sorgulayıcı bir bakış açısıyla değerlendiriyorum. Zeynep’in fedakarlığını hâlâ takdir ediyorum ama bu fedakarlığın bedellerini daha fazla sorguluyorum. Olayların gidişatı, karakterlerin seçimleri üzerine daha fazla düşünüyorum. Genç yaşta okuduğumda ilham verici bulduğum bazı kısımlar, şimdi bana daha realist geliyor. Hayatın gri alanlarını daha fazla görüyorum belki de.
Ama bir şey hiç değişmedi: Kitap yine de düşündürüyor. O zaman ilham aldığım gibi şimdi de kendi içimde farklı sorulara yönelmemi sağlıyor. Belki de iyi bir kitap tam da böyle bir şeydir her okuduğunda insana farklı bir pencere açar.
Radikal İslam bakış açısına sahip bir kitap iyi okumalar:)