"Her akıllı insan hayatın güzel bir şey olduğunu, amacının da mutlu olmak olduğunu bilir," dedi babam üç güzel kızı seyrederken. "Ama sonra yalnızca aptallar mutlu olur. Nasıl izah edeceğiz bunu?"
Benim başımdan geçen ve benim çevremdeki insanların başından geçenler gerçek mi, kurgu mu? Bütün bunlar Tanrı'nin ya da uyanır uyanmaz buharlaşan bir varlığın düşü olmasın? Bunun için mi dua ediyoruz, onu uyutmak ve düş görmesini sağlamak için, ona ilahiler, şarkılar söylüyoruz? Bütün dinlerde yapılan ibadetler, Tanri' nin düşünü sürdürmesi ve uyanmamasi ve bizim de düş görmemizi sağlaması için değil mi?